Gosia - relacje z podrozy

2009-09-02T09:39:00.003-07:00

Przenosimy bloga na:
www.bartekigosia.geoblog.pl
tam są najaktualniejsze wpisy i... kilka zdjęć :)

2009-08-31T04:34:00.000-07:00

31.08.2009
Znowu w Elverum. Rano była ładna pogoda więc Bartuś skończył malować kuchnię w domku w lesie i podjechaliśmy do Elverum kończyć malowanie domku dla Kenta. Pomalowaliśmy godzinkę i... zaczęło padać. No więc jako że jest tam jeszcze robotka na 1-2 godzinki dla 2 osób to jeszcze tam wrócimy :) A na razie internecik i wracamy do lasu czyścić drugi domek (ten w którym teraz mieszkamy) :)

2009-08-30T11:19:00.000-07:00

30.09.2009
Mieszkamy w drewnianym domku w środku lasu 32km od Elverum. Obok czyścimy i malujemy drugi domek. Jest bajkowo - mamy prąd, dach nad głową - gotujemy sobie pyszne posiłki i właściwie to moglibyśmy tu mieszkać na stałe. Tyle że pod koniec września przyjeżdżają tu myśliwi bo zaczyna się sezon polowania. Ale póki co cisza, spokój i tylko my :)

2009-08-27T06:23:00.000-07:00

27.08.2009
No i mieszkamy w super domku w środku lasu :)
Wczoraj po południu pojechaliśmy tam - odpoczynek, prąd, jedzonko, oglądanie filmu z laptopa, słuchanie muzyki, ciepła woda do umycia się! Juppi! :) A domek jest bardzo klimatyczny - ma różne małe lampki i jest drewniany.
Dziś wstaliśmy rano i pojechaliśmy do Elverum. Dalej pada lub conajmniej jest mżyście. Skończyliśmy malować ogrodzenie, a potem na zakupy i na iinternet - czekamy aż Kent wróci z pracy bo wtedy będzie wypłata za tą część robotki :)

2009-08-26T04:01:00.000-07:00

26.08.2009
I znowu w bibliotece :)
Dwa ostatnie dni pełne były malowania. Następnego dnia po pikniku wieczorkiem umówiliśmy się z Janem i Margarethe i zawieźli nas do swojego domku w lesie który mamy posprzątać przed sezonem i skosić trawę - i możemy tam mieszkać :) W końcu prąd i kuchenka! :) Co prawda jest to z godzinę drogi od Elverum ale zawsze przerwa od namiotu :) W dodatku będą mieć prackę dla nas u siostry Jana - ma być ciężka - ponoć budowa jakiegoś ogrodzenia - ale się cieszymy :) Wczoraj nocowaliśmy nad jeziorkiem - w nocy zaczęło lać i nad ranem zobaczyliśmy że w jednym miejscu przecieka dno namiotu - trzeba będzie reperować przed dłuższą podróżą :) A że pada to pojechaliśmy do Ola - naszego znajomego który załatwił nam pracę w firmie 2 lata temu po tym jak dobrze pomalowaliśmy jego dom. Herbatka, opowieści i okazuje się że i u niego będzie jakieś malowanie a może załatwi nam też pracę przy sadzeniu drzewek w tej samej firmie co malowaliśmy domki :) A na razie chwilka przerwy i załatwiamy internetowe zaległości w bibliotece :)

2009-08-24T00:47:00.000-07:00

24.08.2009
No więc wczoraj znów cały dzień malowania barierek i daszku, a wieczorem umówiliśmy się na ognisko-piknik nad jeziorkiem. Najpierw siedzieliśmy z Ellen i Tomkiem, a jak oni pojechali to przyjechali nasi znajomi Margrethe i Jan i z nimi posiedzieliśmy aż zrobiło się już bardzo zimno. I jako że mają coś do posprzątania i pomalowania w lesie to umówiliśmy się z nimi na dzisiaj. A na razie zjedliśmy śniadanko, teraz internecik i zaraz jedziemy do pracy :)

2009-08-22T04:25:00.000-07:00

22.08.2009
No i zaraz po ostatnim poście znaleźliśmy kolejną prackę. Kent rozbudowuje swój dom i malowali dla niego Polacy którzy musiali już wracać - teraz my będziemy to kończyć. Tak więc już wczoraj przepracowaliśmy prawie 3 i pół godziny malując części ogrodzenia. A wieczorkiem pojechaliśmy nad nasze jeziorko.
A dziś rano pojechaliśmy pomalować drugi raz sufity a zaraz jedziemy znów do Kenta. :) Możliwe że dostaniemy jeszcze inne sufity do pomalowania u sąsiadów... :)

2009-08-21T07:21:00.000-07:00

21.08.2009
Wczoraj mieliśmy długi i różnorodny dzień :) Załatwiliśmy w banku wszelakie sprawy podatkowe z poprzedniego roku. Przesiedzieliśmy ze 4 godziny w bibliotece i między innymi napisaliśmy do pani z couchsurfingu stąd z Elverum która stworzyła swój profil dosłownie kilka dni temu. Pojechaliśmy do Hernes odwiedzić Leiva, posiedzieliśmy chwilkę na herbatce, a na wieczór pojechaliśmy do Ellene czyli tej własnie couchsurferki. Ellene jest niesamowita - ma dom pełen magicznych przedniotów z niesamowitą atmosferą. Częstuje nas świetnym jedzonkiem ze swojego ogrodu. I ma dwa duże puszyste kotki. A w tej chwili mieszka u niej Tomek z Krakowa który również maluje domy i wraca do kraju już za kilka dni. Ellene częstuje nas super smakołykami a Tomek oddaje nam prackę której nie chce robić czyli malowanie sufitu :) Jedziemy wieczorkiem obejrzeć ten domek z sufitem. A na noc jedziemy nad nasze jeziorko. Tam okazuje się że rano zapomnieliśmy zabrać śledzi i masztów - oczywiście dalej tu leżą - tylko ktoś przełożył je na stolik.
A dziś rano internecik i bartuś naprawił naszą butlę gazową (wczoraj mieliśmy mały pożar :D ). A na 12tą malowanie. 2 godziny dla dwóch osób. Dobry początek. Zawsze to 240zł na start. I prysznic! W końcu - pierwszy od Polski :) A potem obiadek nad jeziorkiem w Elverum i internecik :)

2009-08-19T23:58:00.000-07:00

20.08.2009
Nocowaliśmy nad naszym ulubionym jeziorkiem - odespaliśmy - choć ciężko było wstać :) Rano byliśmy w firmie w której pracowaliśmy rok temu ale robotki ni ma. I czekając na otwarcie banku znaleźliśmy bezprzewodowy internet :)

2009-08-19T10:48:00.000-07:00

19.08.2009
Po dwóch dniach podróży dotarliśmy do Elverum w Norwegii - czujemy się tu już jak u siebie :) Sprawdzamy właśnie internet pod komisariatem policji i zaraz jedziemy nad nasze pobliskie jeziorko odsypiać poprzednią nockę (prom o 2:15) :)

2009-08-10T04:08:00.000-07:00

2-9 sierpnia 2009
Pojechaliśmy na spotkanie młodzieżowe do Niemiec - tuż przy zbiegu 3 granic: niemieckiej, czeskiej i austriackiej. Po drodze zahaczyliśmy o Domaszczyn i Szklarską Porębę gdzie właśnie kończyła się Giełda Piosenki. A w Niemczech: chwilka odpoczynku od namiotu, mnóstwo radosnych, pełnych energii ludzi. Świetna była kilkugodzinna wycieczka w okolice punktu trójgranicznego - chodzenie po skałkach i schodzenie na dziko strumyczkiem otoczonym zielenią. Mieliśmy jechać jeszcze na kolejny tydzień w inną część Niemiec ale przedostatniego dnia zapaliła się nam znowu kontrolka diagnostyki silnika w autku. W dniu wyjazdu nie chcieliśmy z tym wjeżdżać na niemiecką autostradę więc jeden ze znajomych z Niemiec stwierdził że może nam pomóc. Jest członkiem motoklubu i kiedy on jest kierowcą to może za darmo zadzwonić po pomoc drogową - przyjada i pomogą za darmo. Tak więc został "kierowcą" naszego autka. Pomoc przyjechała, ale jako że nie miała ze sobą komputera, a była sobota po południu i warsztaty zamknięte więc nic nie mogła pomóc i zdecydowaliśmy się wrócić do Polski. Całość zajęła nam 5 godzin więc zarówno nasi znajomi jak i my chcieliśmy już jak najszybciej ruszyć. Wiedzieliśmy że autko może nam stanąć w każdej chwili jako że zwalniało już Bartkowi poprzedniego dnia jadąc pod górkę. Mieliśmy jakieś 40km do granicy. Gdy byliśmy 2 km przed granicą Bartuś zdał sobie sprawę że... dowód rejestracyjny i ubezpieczenie autka zostało u naszego znajomego który przez chwilę grał kierowcę (a w takim stanie autka jazda bez ubezpieczenia przez 2 granice...). Zadzwoniliśmy i okazało się że oni ujechali ponad 100km (70 autostradą) i są już na tyle spóźnieni przez pomaganie nam że nie mogą zawrócić. Zostawili nam dokumenty na stacji benzynowej przy autostradzie jakieś 140km od nas. Robiło się mocno pod wieczór (przed 19tą) a my będąc 2km od granicy z Czechami (gdzie wszelakie warsztaty są znacznie tańsze) postanowiliśmy nie jechać autkiem na niemiecką autostradę. Była nas w autku 4ka z Polski (w dodatku 2 osoby niepełnoletnie) więc powstał plan: ja ruszam na stopa po dokumenty a reszta ekipki śpi i przygotowuje się do jazdy jak tylko wrócę. W tamtą stronę miałam niesamowite szczęście. Na 3 autka omijając miasto Passau dostałam się na stację i w dodatku ostatni kierowca poczekał aż odbiorę dokumenty i zawiózł mnie na następny zjazd (niecałe 2 godziny). I tu było już mocno szaro. Ale złapałam stopa do Passau i już po ciemku wysiadłam przy zjeździe na objazd miasta. Szybki stop na 20km i potem z godzina przerwy przez którą przeszłam ze 2 km. Noc pełna gwiazd i wstaje księżyc w różowej poświacie. I w końcu hamuje tir jadący z Włoch do Czech - tylko obcokrajowiec był w stanie zatrzymać się na linii ciągłej w Niemczech zajmując swój pas i pas zjazdowy :) Umawiamy się z Bartusiem równo na granicy :) Jest po 23ciej jak ruszamy już spokojnie przez Czechy. A po 4tej jesteśmy w Jeleniej Górze gdzie czeka na nas rodzinka jednej z osób która jedzie z nami. Full wypasik - łóżeczko a rano śniadanko z widokiem na Śnieżkę w Karkonoszach :) A następnego dnia do Łodzi - autko dojechało :)

2009-08-01T13:35:00.000-07:00

1 sierpnia 2009
Rano jemy śniadanko, Yak gra kilka głośniejszych utworków na gitarze (wow jakie super flamenco!) a potem żegnamy się i w trójkę ruszamy na północ. Przed Tarnowem wysiada Adrian który na stopa zmierza do domu. A my koło 16tej docieramy do Łodzi. Zrobiliśmy około 5500km. A w Norwegii około 7000km stopem – sporo jak na ten miesiąc :) Mamy kilka godzin aby przygotować się do następnej podróży w którą wyruszamy jutro – kierunek Ształlandia (czyt. Niemcy) :)

2009-08-01T13:33:00.000-07:00

31 lipca 2009
Wstajemy rano (5ta naszego czasu) i ruszamy w kierunku Polski. Granica Serbska idzie nam łatwiej niż granica unijna – i już mkniemy przez Serbię. Za Belgradem widzimy dwójkę ludzi z plecakami przy drodze – pewnie autostopowicze :) Zatrzymujemy się. Rzeczywiście. W dodatku Polacy :) Przesympatyczna para – Gosia i Piotrek wracają z stopowej podróży po krajach byłej Jugosławi. Zabierają się z nami do Budapesztu – to oznacza że na odcinku ponad 350km jedziemy w 6 osób z dużymi plecakami. Może nie jest za wygodnie ale co najmniej wesoło. Nasi nowi autostopowicze są w dodatku z klubu „Harnasie”, znają iluś naszych znajomych i całe górskie klimaty – juuupppi :) Fajniejszych autostopowiczów nie mogliśmy trafić :) Jako że na CB dowiadujemy się że jest potworna kolejka na przejściu z Węgrami to kierujemy się na inne malutkie przejście Tompa. Jak byliśmy z Bartkiem pierwszy raz w Czarnogórze to przy powrocie spędziliśmy na tym przejściu ładnych parę godzin w zimie i w nocy – było tam pusto – tylko tiry omijały tamtędy główne przejście. A teraz jest nawet 15 minutowa kolejka miejscowych. Jedziemy dalej w poszukiwaniu stacji z winietami na autostradę. A jak dojeżdżamy do autostrady to szukamy na nią wjazdu :D Co okazuje się wcale nie proste (jechaliśmy bocznymi drogami aby nnie było policji) :) W końcu po kilkunastu kilometrach kluczenia wjeżdżamy na autostradę, a po kolejnych kilkunastu przejechanych bez winiety dojeżdżamy na stację gdzie ją kupujemy. I wkrótce jesteśmy na obwodnicy Budapesztu gdzie zostawiamy Gosię i Piotrka a my gotujemy sobie obiadek. A po obiadku ruszamy dalej. Zaraz za Budapesztem zabieramy kolejnego autostopowicza – Węgra który nie mówi po innych językach jak węgierski. I wkrótce docieramy do Miscolca gdzie jest koniec naszej autostradowej drogi i jedziemy już zwykłymi drogami przez Węgry i Słowację. Po 22giej jesteśmy na Barwinku. I po kolejnej pół godzinie jazdy (przez nasz cudowny Beskid Niski) parkujemy przed domem Beatki w Krempnej. Siadamy przy herbatce i wiejskim chlebku z wiejskim masełkiem i miodem z beatkowego ula :) Yak pojechał z nami do Polski bo chce stąd dalej ruszyć na Ukrainę na Rainbow który jest niedaleko Użgorodu. Okazuje się że Beatka też wybiera się na Rainbow i ruszą tam razem. U Beatki jest gitarka więc Yak w końcu może nam pograć i pośpiewać różne piosenki – a robi to wspaniale :) Po wyczerpującym dniu szybko zasypiamy.

2009-08-01T13:05:00.000-07:00

30 lipca 2009
Wstajemy o 6tej i jedziemy jeszcze raz sprawdzić drogę w świetle dziennym – nieprzejezdna. Chcemy wejść na najwyższy szczyt Riły i zarazem całych Bałkanów – Musała 2925m npm. W związku z tym plan jest taki: ja jadę w górę kolejką gondolową którą otwierają o 8:45 a Bartek i Adrian ruszają na piechotę pod górkę. Ja robię jeszcze zakupy (batoniki i woda) dla ekipy i idę do kolejki. Jestem druga a przede mną jest sympatyczny pan z siwą długaśną brodą, w traperskim stroju. Mówi mi że był już 29 razy na Musale a jak mówię że byliśmy na Wichrenie to pan z radością oznajmia że to on montował tam tablicę „Wichren, 2914m npm”. Pokazuje mi zdjęcia z zimowych wejść na Musałę i ślicznej części Riły zwanej Siedem Jezior. Wjeżdżam na wysokość ponad 2300m npm i potem idę jakieś 3 km trawersem. Dochodzę do schroniska „Musała” i tam spotykam się z chłopakami którzy dopiero co doszli. Zaczepia nas pewna Bułgarka i pyta się czy może iść z nami na szczyt – czemu nie :) Podchodzimy razem. Szlak jest dość komercyjny, ścieżka w wielu miejscach taka że można by maluchem przejechać. Dużo jeziorek i krajobraz mocno kamienny, zieloności prawie nie widać. Po drodze schron w którym okazuje się być mały barek – klimat przyjemny, w środku dużo drewna w ciepłym kolorze - zupełnie inaczej wyglądały schrony które dotychczas widziałam. Pijemy herbatkę i dalej w górę. I w końcu koło południa jesteśmy na szczycie. A na szczycie dwa budynki, barek, wyciąg orczykowy. I dużo ludzi- nawet jedna pani z pieskiem jamnikiem weszła. Kilka zdjęć i szybko schodzimy ze szczytu. Szczyt jest niewidzialną linią. Po drugiej stronie puściutko, cicho, słychać tylko wiatr. W oddali dwa lazurowe jeziorka, nad nimi szczyty i malutka ścieżka. Jesteśmy w domu :) Po zejściu jakichś 200 metrów w pionie robimy wypas na łące :) Szum traw, delikatny wiatr, słoneczko na zmianę z chmurkami i wszechobecny spokój. Nie chce nam się ruszać :) Potem idziemy stromo w dół zielonym szlakiem przedzierając się przez kosówkę aż dochodzimy w dolinę gdzie zaczyna się kilka strumyczków. Nabieramy wody, zbieramy grzyby – najchętniej rozłożylibyśmy się na pół dnia w tej zieleni pomiędzy górami. Idziemy dalej w dół aż w końcu dochodzimy do końca drogi której początek był nieprzejezdny. Tu wygląda tak że osobówką by się przejechało choć na niektórych kamieniach szkoda auta, ale terenówką bez najmniejszego problemu. Zaczynamy schodzić. Po jakichś 2 km dochodzimy do schroniska Marica które wygląda na zamknięte. Siadamy przy świetnym stole z ławkami pośrodku drzew i jemy słodycze i chipsy które nam zostały. W końcu przychodzi jakiś pan z budynku gospodarczego – pytamy się go jak daleko w dół – mówi że 16 kilometrów. To trochę więcej niż przypuszczaliśmy i więcej niż widać na naszej mapie (takie nie do końca dokładne są te mapy – jeden zakręt to tak naprawdę cztery). Zaczynamy schodzić. Droga jest pełna kamieni – takich wielkości dłoni – za duże żeby iść szybko, za małe aby skakać. Idziemy więc dość wolno i jest to niesamowicie szybko męczące. W końcu po jakichś 10km jedzie załadowane auto (5 osób) z jeszcze wyższego schroniska i zabiera Bartka na stopa. My z Adrianem schodzimy dziwiąc się że od schroniska tą drogą spokojnie mogą jeździć normalne osobówki (jedna przecież zabrała Bartka) – czemu więc my początek był tak nieprzejezdny? Dochodzimy praktycznie do końca drogi nieasfaltowej gdy Bartek dojeżdża autem (miał jeszcze kawał na piechotę od stopa przez miasto do auta). Okazuje się że nasza droga dochodzi do asfaltowej jeszcze dalej (ta którą w nocy była jedyną która pasowała ale jak widać jednak to nie byłą ta droga) i w dodatku za jakąś budową – z głównej drogi jest zupełnie niewidoczna więc jak ktoś nie wie to nie ma szans aby tam pojechać. Myjemy nogi w chłodnej wodzie i jedziemy do Sofii – w miejscowości Bankja pod Sofią Yak czeka na nas u swoich znajomych. Dojeżdżamy tam koło 22giej i jako że znajoma Yaka proponuje nam nocleg to chętnie się zgadzamy. Jemy super kolacyjkę – jest bardzo klimatycznie: muzyka, jedzonko, rozmowy. I w końcu prysznic – co prawda bardzo szybki i taki że woda leje się na całą łazienkę ale jednak prysznic z ciepłą wodą :) Śpimy sobie razem w pokoiku na podłodze.

2009-08-01T13:00:00.000-07:00

29 lipca 2009
O 6tej rano ruszamy z Bartusiem we dwójkę ze schroniska. Cel to szczyt Wichrenu. Od początku jest bardzo stromo – mamy do pokonania około 900 metrów w pionie. Najpierw jest kosówka i mnóstwo ślicznych kwiatków, a potem zaczynają się skały. Po drodze zgubiliśmy naszą jedyną butelkę z wodą :P Na wysokości około 2600m npm wychodzimy na grań i otwiera się nam widoczek na drugą stronę. I po kolejnej godzinie dochodzimy na szczyt – 2914m npm. Jako że od rana nie widzieliśmy ani jednego turysty mamy szczyt tylko dla siebie – no są z nami również kozice :). Wokół tylko szczyty, szczyty i małe lazurowe jeziorka w zielonych dolinach gdzieś hen pod nami. Schodzimy w drugą stronę przez tzw Kocioł Kazana. Jesteśmy zachwyceni – z tej strony Wichren pokazuje zupełnie inne oblicze – potężne granie skalne, przepaście – góra po prostu się kończy, jest pionowa ściana i jakieś 500m pod szczytem jest kocioł. Zaraz za kotłem jest też schron – na 2 lub 3 osoby. Malutki ale w awaryjnych sytuacjach można spać :) A potem schodzimy trawersem już do schroniska – po drodze spotykamy się z Yakiem który startując o 8mej wbiegł i zbiegł na boso i spotkał się z nami tuż przed schroniskiem. I znalazł naszą butelkę z wodą. Końcową część Bartuś też idzie na boso. I tak tuż przed 14tą jesteśmy w schronisku. Bartuś zrobił jakieś 500 zdjęć kwiatków po drodze :) W schronisku spotykamy dziewczyny i razem jemy sobie ciepły obiadek. A potem jedziemy na północ i skręcamy po drodze do Rilskiego monastyru. To najsłynniejszy monastyr w Bułgarii położony bardzo ładnie pośród gór. Jest rzeczywiście niesamowity. Sporo tutaj turystów lecz na tyle mało że nie psuje to klimatu. A freski są prześliczne i tak wspaniale kolorowe. A potem jedziemy do Sofii. Na przedmieściach zajeżdżamy do cerkwi w dzielnicy Bojana – bardzo starej, znajdującej się na liście UNESCO. Niestety jako że jest już 19ta to cerkiew jest zamknięta. Yak chce sobie zrobić dzień odpoczynku więc wysiada na obwodnicy i jedzie autobusem do swoich znajomych którzy mieszkają za miastem. Zawozimy dziewczyny do domu znajomego Nasty ale jako że nie ma go w domu to jedziemy we czwórkę do centrum. A tam spotykamy się z Adrianem który właśnie wraca z Gruzji i zabierze się z nami do Polski. Żegnamy się z Nastą i Sofiją które umówiły się ze swoimi znajomymi tu w Sofii a my we trójkę idziemy na krótki spacerek po mieście. Właściwie nie ma tu zabytków – jest jedna dość okazała cerkiew, druga też całkiem ładna, ale Sofia to raczej centrum państwa, węzeł komunikacyjny itp. niż miejsce na dłuższe zwiedzanie. Koło 22giej wyjeżdżamy powrotem na południe. Kierunek: góry Riła, skład: Bartuś, ja i Adrian. Dojeżdżamy w góry do miasteczka Borovec (bardzo komercyjnego, zimowa stolica narciarstwa) i droga którą chcemy wjechać na 1900m npm okazuje się nieprzejezdna dla autka. W związku z tym znajdujemy na jednej z bocznych dróg fajne miejsce na nocleg i decydujemy następnego dnia pomyśleć co zrobić.

2009-08-01T12:58:00.000-07:00

28 lipca 2009
Ruszamy wcześnie rano. Jest chłodno – od 3 do 9 stopni. Jedziemy przez śliczne tereny trochę przypominające Norwegię, trochę Beskid Niski. Zatrzymujemy się na śniadanko przy prześlicznym jeziorku które jest jeszcze osnute poranną mgłą. W słoneczku robi się troszkę cieplej. A potem jedziemy przez góry, doliny i przełęcze aż dojeżdżamy do Kulaty czyli miejscowości granicznej przy granicy bułgarsko-greckiej. I tam czeka na nas Nasta z Sofią. Przyjechały porannym pociągiem i dalej jedziemy razem w piątkę. Najpierw jedziemy do Monastyru Rożańskiego w południowej części gór Pirin. Jest ślicznie położony – otoczony żółtymi skałami w kształcie stożków znacznie stromszych od piramid. Wchodzimy na dziedziniec - ten robi na mnie duże wrażenie. Drewniane balkony, podpory, w ponad wszystkim pnący się winogron (takie ogromne zadaszenie z winogron). W środku samej cerkwi dość mrocznie ale ma to swój klimat – mnóstwo szczegółów zarówno we freskach jak i w ikonostasie. Jedziemy dalej do Melnika – to miasteczko pośrodku właśnie takich piaskowcowych piramid. W miasteczku pełno drewnianych stylowych domów, hotelików, pensjonacików, straganów z pamiątkami lub miejscowymi specjałami. Ruszamy dalej – w końcu na północ :) Zatrzymujemy się w Sandanskim na zakupy i potem objeżdżamy góry Pirin od zachodu i od północy. Jedziemy do miejscowości Bansko i stamtąd wjeżdżamy już drogą prosto w serce gór Pirin. W połowie zatrzymujemy się koło źródełka na obiadek. Yak gotuje pyszny dal czyli danie z soczewicy. Zajadamy wszyscy z jednego garnka. A potem ruszamy dalej. Droga dochodzi na około 2000m npm do schroniska Wichren. A stąd jest około 900m w pionie do pokonania na szczyt Wichren – najwyższy szczyt gór Pirin. Dojeżdżamy o zmroku. My we czwórkę bierzemy pokój w schronisku (około 20zł od osoby) a Yak jako że nie lubi spać w jednym pomieszczeniu z innymi osobami idzie spać do lasu :)

2009-08-01T12:57:00.000-07:00

27 lipca 2009
Rano wstajemy i jedziemy do Popova – kupujemy kilka rzeczy dla Julie, farby, idziemy na internet. Po powrocie malujemy bramę wejściową dla Baby Tzonki. Staruszka daje nam kilka słoików swoich przetworów, a Dancho jej sąsiad daje nam słoik miodu od swoich pszczół. Żegnamy się ze wszystkimi i ruszamy w drogę. Yak jedzie z nami :) Kierujemy się na południe. Pomiędzy Wielkim Tarnowem a Starą Zagorą jedziemy przez góry i przed miasteczkiem Szipka wchodzimy na górę z wieżą widokową – jest w niej duża wystawa poświęcona wojnie – a na górze cudowny widok na wszystkie strony na Starą Płaninę i jej najwyższe szczyty. Potem jedziemy przez Starą Zagorę do autostrady i aż za Plovdiv jedziemy autostradą. A potem już wjeżdżamy w Rodopy. Jest pięknie – mocno różowe chmury i księżyc na granatowym wieczornym niebie. Robi się powoli już szaro więc znajdujemy miejsce do spania koło jaskini Snejzanka.

2009-08-01T12:56:00.002-07:00

26 lipca 2009
Śniadanko i do robotki :) Dziś każdy coś tam swojego robi. Ja maluję drugi raz okienko i dwa razy maluję drzwi do naszego pokoju. A w międzyczasie bawię się z Lielle, jem obiadek albo odpoczywam. A wieczorkiem oglądamy film „Black beauti” i jemy kolejne pyszności przyrządzone przez Julie i Yaka. Kopiujemy zdjęcia z naszych aparatów i idziemy spać :)

2009-08-01T12:56:00.001-07:00

25 lipca 2009
Wysypiamy się :) A potem przychodzi Baba Tzonka i... gra w karty z Lielle i mówi że wczoraj w dzień było w wiosce 43 stopnie i że takie upały są dla niej trudne. A potem z Bartusiem i Yakiem jedziemy do Popova na zakupy. A po powrocie jako że jest już około 40 stopni na dworze, nadmuchujemy i napełniamy wodą 2 metrowy basen kupiony dla Lielle 2 dni temu w Warnie. Jest to najlepsze co może być na ten upał. Jest tak gorąco że do pracy siadam dopiero wieczorem – skrobię i maluję okienko w pokoju na górze w którym śpimy. A wieczorkiem dziewczyny śpiewają modlitwę na koniec Szabatu, siedzimy i rozmawiamy do późna. Postanawiamy rozbić namiocik (moskitierę) na zewnątrz jako że u nas okienko jest malowane. Śpimy może ze 2 godziny i budzi nas… burza :) Pierwsza w Bułgarii od przyjazdu. Nareszcie robi się ciut chłodniej.

2009-08-01T12:53:00.000-07:00

24 lipca 2009
Bartuś budzi mnie na wschód słońca: otwieram oczka, patrzę przez chwilę, po czym obracam się na drugi bok i śpię jeszcze z pół godzinki :) A potem pakujemy namiociki, wsiadamy do autka i wracamy na główną drogę. Zajeżdżamy na śniadanko do małej miejscowości (jakieś 4 domki) gdzie swobodnie można zaparkować i dojść do plaży – podoba mi się to że komercja nie osiągnęła tu jeszcze szczytu :) A plaża jest śliczna – dookoła klify a pośrodku jaśniutki piaseczek :) Zanim ruszymy dalej wskakujemy jeszcze na krótką kąpiel w lazurowej wodzie Morza Czarnego. I jedziemy dalej do Nessebaru – to śliczne miasteczko położone jest na cyplu czy nawet na wyspie połączonej szosą z lądem. Domki są w takim bułgarskim stylu – kamienny dół i drewniana góra. Mnóstwo tu straganów i sklepików z pamiątkami. Co krok spotykamy ruiny starej kamiennej cerkwi. A to co mi się niesamowicie podoba to malutkie restauracyjki w cudownym stylu położone dookoła wyspy – z tarasami z przecudnym widokiem na morze, tonące w winorośli – co jedna to fajniejsza :) Z Nessebaru wracamy kilka kilometrów do Słonecznego Brzegu gdzie idziemy do gigantycznego aquaparku. Mnóstwo basenów, zjeżdżalni i innych atrakcji. Mi przypadła do gustu leniwa rzeka gdzie kładzie się na pontonie (takim podwójnym kole ratunkowym) i tak częściowo zanurzonym w wodzie płynie się wraz z nurtem – full wypas :) Próbujemy różnych zjeżdżalni i nasza ulubiona z Bartusiem to zjeżdżalnia z zakrętami gdzie zjeżdża sie w 1 lub 2 osoby na pontonach. Bartuś był z tyłu i sterował tak pontonem że mocniej niż normalnie wpadaliśmy we wszystkie zakręty :) Kilka godzin przesiadujemy w aquaparku – w między czasie idziemy na obiadek na który zaprasza nas Julie. Po aquaparku wracamy już do domku – tym razem inną drogę – przecinającą góry Stara Planina. Mamy śliczne widoczki przy zachodzie słońca. Dojeżdżamy na miejsce a tam już czeka na nas Yak – znajomy Julie z Czech. Julie i Lielle zaczynają Szabat więc mamy okazję popatrzeć jak palą świece, jak się modlą, piją słodkie wino, jedzą specjalny chlebek który Julie wcześniej upiekła. Rozmawiamy do późnego wieczorka i wygląda na to że Yak pojedzie z nami do Polski :)

2009-08-01T12:50:00.002-07:00

23 lipca 2009
Wstajemy wcześniej jako że dziś jedziemy na wycieczkę do Warny i okolic. To jakieś 200km od Vodicy. Po drodze zatrzymujemy się przy zabytku UNESCO Madarski Konik – jest to wykuty w skale wizerunek jeźdźca z psem – zrobił na nas dość małe wrażenie, ale skały dookoła (podobne do tych w Meteorze) i pozostałości monastyrów w skałach były imponujące – a w pobliżu w lesie miejscowy w regionalnym stroju grał na dudach – uwielbiam taką muzykę – kojarzy mi się bardzo z Bałkanami i górskimi przestrzeniami. Tu wśród tych skał pasowała bardzo. Jedziemy dalej – temperatura dochodzi do 34 stopni – marzy nam się kąpiel. Zatrzymujemy się jeszcze w miejscu o nazwie Pobiti Kamieni – miejsce trochę przypomina pustynię (bo jest piasek i niesamowicie gorąco), na której są poustawiane jakby kamienne kolumny puste w środku. Wygląda to bardzo ciekawie – w niektórych miejscach rzeczywiście jak ruiny stworzonego przez człowieka miasta. Przejeżdżamy przez Warnę i wzdłuż wybrzeża jedziemy kawałek na północ do słynnych Złotych Piasków. Tam zostawiamy autko i schodzimy na plażę (kocham Bułgarię za to że nie ma tu problemu z darmowym parkowaniem gdzie się chce). Na plaży trochę ludzi jest ale też nie ma jakichś przesadnych tłoków. Woda jest super – mogę od razu się zanurzyć i pływać. Bawimy się z Bartusiem z Lielle. Lielle właśnie dostała koło do pływania. Bartuś wziął piłkę więc bawimy się w najlepsze. Wokół słyszymy wielu Polaków. A po kąpieli przebieramy się i ruszmy z powrotem do Warny. Tam robimy mały spacerek po parku nadmorskim (kilka tych samych miejsc gdzie chodziłam w zimie gdy wszystko było pod śniegiem) i nad samym morzem znajdujemy bardzo fajną restauracyjkę z tarasem z widokiem na plażę, morze i dalsze wybrzeże. Zamawiamy sobie pyszności do jedzenia (mniam - pieczarki zapiekane z serkiem). Potem jedziemy na zakupy – Bartuś kupuje sobie nowe kąpielówki i kupujemy prezent dla Julie – odkurzacz. Wkładamy do autka i piszemy specjalny list od Świętego Mikołaja :) Jako że jest już pod wieczór to jedziemy szukać miejsca do spania. Naszym marzeniem jest dzika plaża i spełnia się ono prawie od razu. Jakieś 30km na południe od Warny zjeżdżamy w dziką drogę która po 10km jest już małą leśną drogą i dojeżdżamy w miejsce gdzie tuż nad brzegiem morza jest malutkie jeziorko. Tuż obok na skarpie nad plażą jest bardzo dużo miejscowych z samochodami i namiotami. Część z nich na plaży pali ogniska (ach przypominają mi się dzikie plaże na Krymie :) ). Rozbijamy namioty, chwilkę rozmawiamy i idziemy spać :)

2009-08-01T12:50:00.001-07:00

22 lipca 2009
Wstaję koło 9tej i już czeka przygotowane przez Julie pyszne jedzonko :) Duszone warzywa połączone z sadzonym jajkiem – to ponoć typowe izraelskie danie. A do tego tosty i na deserek Julie upiekła typowe angielskie ciasteczka :) A potem zabieramy się do robotki (dla Bartusia to właściwie przerwa bo on pracował jeszcze jak ja spałam :) ). Bartuś znajduje różne rzeczy którymi zakrywa dziury w stodole, a ja skrobię, myję i maluję okno w kuchni a Julie maluje bramę. I tak do obiadku. Na obiadek kolejny specjał: fasolka w sosie z innymi warzywkami i pysznymi kulkami podobnymi do falafla. A po obiadku chwilka odpoczynku i idziemy na ciasto i herbatkę do Kathy u której Julie była rok temu tutaj na walontariacie. Kathy ma śliczny domek z przepięknym ogrodem – siadamy na kocu pod „dachem” z winorośli. Dookoła chodzą małe kotki więc ja i Lielle bawimy się z nimi. Kathy jest bardzo pomysłowa – wszędzie są dopracowane szczegóły jak lampki w balonach czy półki na sznurkach. Potem żegnamy się z Kathy i idziemy jeszcze troszkę popracować. Ja maluję drugi raz okienko. Wieczorkiem Kathy przychodzi do nas bo Julie zrobiła pyszną pizzę :) A w dodatku Kathy przyniosła pyszną sałatkę z fasolką i na koniec były zapiekane warzywka – mniam :) Wieczorkiem pomagam Julie pozmywać i zmykam spać :)

2009-08-01T12:40:00.000-07:00

21 lipca 2009
Wstaję sobie koło 10tej – nareszcie wyspana :) Jemy pyszne śniadanko i jedziemy do Popova (miasteczko 20km stąd). Julie kupuje farby, siatkę do wybitych okien i kilka innych rzeczy potrzebnych do domu. Idziemy na chwilkę na Internet a potem wracamy do domu – jemy pyszny obiadek: smażone kartofelki z cebulką i pomidorkami :) A potem jedziemy kilka kilometrów nad jeziorko – jest bardzo zamulone ale kąpiemy się – Bartuś wyciąga z bagażnika piłkę więc bawimy się z Lielle :) A potem idziemy na spacer dookoła jeziorka i robimy sobie zdjęcia wśród słonecznikowego pola. Wracając wstępujemy na małe zakupy i wracamy do domku. Na kolację Julie przygotowuje zapiekane warzywka – pycha! :)

2009-08-01T12:25:00.000-07:00

20 lipca 2009
Wstajemy rano – gotujemy purre z serkiem na śniadanko (serek jeszcze z Norwegii :) ) i ruszamy. Tuż obok naszego miejsca noclegu są podobno jakieś ciekawe monastyry (czyli klasztory) więc jedziemy w tym kierunku. Chwilkę nam zajmuje znalezienie miejsca bo znaki są stare i poniszczone ale w końcu dojeżdżamy. Wszystko znajduje się w dolinie rzeki która tworzy tu bardzo duże meandry. Na brzegach rzeki są duże strome skały i w tych skałach wykute są monastyry. Jeden z nich udostępniony jest do zwiedzania. Wchodzimy stromą ścieżką wśród drzew na górę. Za wstęp bilet normalny to 8zł, z kartą euro<26 2zł. Podobają mi się takie 75% zniżki :) Monastyr jest wykutą w skale jaskinią - skała wewnątrz pokryta jest kolorowymi freskami – wygląda to niesamowicie. Pan który pobiera opłaty opowiada nam o monastyrach – próbuje trochę po angielsku ale że perfekt mówi po rosyjsku to używa dla nas na zmianę tych 2 języków. Potem jedziemy ostatnie 100km na południe do Wielkiego Tarnowa gdzie obecnie jest Julie. Cała wyprawa jest wyprawą w odwiedzimy do Julie. Julie znamy z naszej podróży do Izraela gdzie gościła nas kilka dni w swoim domku i wspominamy to niezwykle miło. A potem jak była w Polsce to spędziłyśmy razem kilka dni w Poznaniu. Na początku roku kupiła ona dom w Bułgarii w wioseczce Vodica koło miasteczka Popovo i teraz spędza tu całe wakacje razem z córeczką Lielle. A na pierwsze 2 tygodnie jest z nimi jej mąż Dani – on ma swoją firmę dlatego nie może siedzieć tu dwóch miesięcy i właśnie dziś wraca do Izraela. Julie zaprasza tu wszystkich którzy chcą ją odwiedzić – jak na razie przyjeżdża wielu jej przyjaciół z Europy którzy albo odwiedzili ją w Izraelu albo ona z Lielle spotkała ich podczas podróży po Europie. Dojeżdżamy do Wielkiego Tarnowa. Miasteczko robi na nas niesamowite wrażenie – ma super klimat – położone jest na wzgórzach pomiędzy dwoma równoległymi rzekami – budynki są w świetnym stylu – połączenie kamienia i drewna – i wszędzie czerwone ceglaste dachy. I w najwyższym punkcie twierdza otoczona murami. Znajdujemy hostel w którym zatrzymała się Julie z rodzinką i potem już wszyscy razem jedziemy na basen na który Lielle marzyła aby pójść. Basen jest na terenie hotelu – właściwie to 2 baseny takie jasno niebieskie jak na okładkach biur podróży – a ten by się wyjątkowo nadawał na okładkę bo ma tyle kolorowych kwiatów dookoła :) Jest tak goraco że wskoczenie do wody jest naszym marzeniem. Bawię się z Lielle w wodzie. Potem dołącza też Julie i Bartek, a na końcu Dani zmienia nas w zabawie z Lielle. Jest super - a słoneczko opala bardzo, bardzo szybko. Potem idziemy na obiad do pobliskiej restauracyjki – w takim fajnym klimacie. Kiedy chcemy poprosić o rachunek Bartuś znajduje w swoim telefonie w słowniku polsko-bułgarskim zwrot „zapłacić rachunek” (jak się na to naciśnie to pan wymawia ten zwrot po Bułgarsku). Lielle której to się bardzo spodobało bierze Bartka komórkę i idzie do pani kelnerki, przysuwa jej komórkę do ucha i włącza po bułgarsku „zapłacić rachunek”. Pani się śmieje i przynosi :) A potem idziemy na chwilkę do parku a następnie odwozimy Daniego na dworzec skąd ma autobus do Sofii (a stamtąd samolot do Izraela). My zaś jedziemy do Vodicy – to jakieś 50km stąd. Domek Julie jest na końcu miejscowości tuż pod lasem i polami. Obok mieszka Baba Tsonka – staruszka która jest przemiła, ma duży ogródek i cały czas daje warzywka i owocki dla Julie i Lielle. Lielle mówi do niej „Ciao baba” z czego staruszka jest niesamowicie zadowolona. Śpiewa czasem dla Lielle – a śpiewa bardzo fajnie. Zresztą mówi tylko po bułgarsku, Julie do niej po angielsku i tak się dogadują :) Julie pokazuje nam dom – dom stał przez 6 lat opuszczony więc jest tu bardzo dużo do zrobienia. Ale powoli, powoli jest coraz piękniej :) Idziemy na spacer do sąsiadów (Szkoci którzy tu mieszkają) po… kurczaki. Na targu w Popovie Lielle kupiła 2 kurczaczki i na czas kiedy pojechały do Wielkiego Tarnowa znajomi opiekowali się kurczakami. A dodatkowo teraz Lielle dostaje małego 3tygodniowego króliczka. Nam trochę go szkoda bo jeszcze powinien być z mamą i pić mleko a tak trafia w rączki Lielle która nie do końca ma wyobrażenie co to zwierzątko czuje i tarmosi go chwilami z radością jak pluszową maskotkę. Zanim Lielle i Julie przygotują dla króliczka miejsce na noc na razie króliczek będzie spał z nami – znaczy w pudełku w naszym pokoju :) Idziemy z Lielle do sklepu po papier toaletowy – Bartek sprawdza nam w komórce jak to jest po Bułagrsku i idziemy przez pół wioski śpiewając „toaletna chartija” (czyli papier toaletowy) – ludzie się śmieją, my też :) W sklepie Lielle kupuje papier i wracamy dalej tworząc piosenkę po bułgarsku o papierze toaletowym :) A potem spotykamy Babę Tsonkę i dostajemy od niej garść żółtych śliwek :) Julie przygotowuje kolację i zjadamy tościki z serkiem (jeszcze z Norwegii) i sałatkę z pomidorków i papryki. A potem oglądamy zdjęcia z Norwegii. I idziemy spać :)

2009-08-01T12:13:00.000-07:00

19.07.2009
W nocy rozszalała się burza. Zrobiło się zimno a my śpimy tylko pod wkładką śpiworową grubości prześcieradła – trzeba by się przejść do autka po śpiwory ale pada cały czas intensywnie. Postanawiamy jeszcze poczekać. Ale za jakieś 15 minut słyszymy tuż za namiotem krowy… jest 3:45 tutejszego czasu czyli godzinę wcześniej polskiego. Postanawiamy się ruszyć z tego miejsca. Szybka akcja – wyjęcie szpilek i złożenie masztów, namiot na tył autka i w drogę. To były może 2 minuty ale jesteśmy cali mokrzy – przebieramy się i w deszczu jeszcze po ciemku ruszamy dalej. Stopniowo się rozjaśnia. Pomimo chmur widoczki zaczynają być całkiem fajne (jedziemy przez góry Bihor). A apropo kontrolki to zniknęła jak silnik nieco ostygł :) Dojeżdżamy do Devy. I nagle za Devą na drodze turyści-autostopowicze czyli dwie dziewczyny z plecakami. Chcą podjechać kilkanaście kilometrów do najbliższej miejscowości skąd mają autobus do domu (wracają właśnie z gór) ale jak okazuje się że późnym popołudniem będziemy przejeżdżać przez ich miasto to jadą z nami. Zbaczamy na trochę z drogi i zajeżdżamy w góry – nad jezioro które leży między górami Retezat i Godeanu. Tam jemy sobie obiadek i podziwiamy widoczki. A potem wracamy na naszą drogę i jedziemy przez Petrosani i Targu Jiu w kierunku Bukaresztu. Przejeżdżając przez przełom między górami Paring i Vulkan widzimy po drodze monastyr więc idziemy go zobaczyć. Ja dostaję długą spódnicę i chustę na głowę i wchodzimy. Jest pięknie malowany od wewnątrz a na zewnątrz cały teren jest ozdobiony niesamowicie kwiatami. Jedziemy dalej. Za Targu Jiu mamy super widoczki na górki – Paringi i Carpatini. A potem dojeżdżamy do Ramnicu Valcea gdzie dziewczyny wysiadają. Dziwią się i cieszą że nie chcemy od nich pieniędzy bo w Rumunii jest zwyczaj że wszyscy się podwożą i sobie za to płacą. Z Ramnicu Valcea mamy 60km do Pitesti a stamtąd już autostrada. 111km do Bukaresztu. Jedziemy szybciutko a towarzyszy nam zachodzące za nami słońce. Przed samym Bukaresztem mamy zjazd który brzmiał jakoś jak „centrala Bukaresti” a że skojarzyło nam się to z centrum to pojechaliśmy dalej. No a okazało się że słowo które nam się skojarzyło z centrum było właśnie obwodnicą. A myśmy pojechali do centrum – pewności że to była obwodnica nabraliśmy jak już byliśmy blisko centrum więc postanowiliśmy już pojechać przez centrum. I tu okazało się jak oznaczony (czyt nieoznaczony) jest Bukareszt. W centrum znaleźliśmy znaki na Giugriu (granica z Bułgarią) ale kierując się za nimi (lub za ich brakiem) zwiedziliśmy pół miasta, poznaliśmy rozwiązania komunikacyjne rodem z Istambułu (czyli głupieje nawet najlepszy kierowca więc wszyscy poza miejscowymi nie mają pojęcia co zrobić bo czegoś takiego z życiu nie widzieli) i kiedy już byliśmy zdesperowani na tyle że chcieliśmy kupić plan miasta, jedna z wielu kolejnych strzałek doprowadziła nas do przekreślonej tabliczki Bukaresti. Dawno się tak nie cieszyłam że wyjeżdżam z miasta. Kosztowało nas to 29km aby się stamtąd wydostać. I kolejne 70km jedziemy w kierunku granicy z Bułgarią. Przed samą granicą znowu troszkę kluczymy i gdy nawracamy zaczepia nas inny Polak który też kluczy i klnąc niesamowicie na tutejsze oznaczenia (też miał przygodę z Bukaresztem) pyta się nas o drogę. My ją szybko całkiem znajdujemy właśnie tam gdzie Polak stwierdził że jej nie ma :) I dojeżdżamy na bramki gdzie sprawdzają winietę i płacimy za przejazd przez most. Jedziemy nad Dunajem choć teraz w nocy niewiele go widać. I w końcu Bułgaria – dowody, winieta i w drogę. Jedziemy obwodnicą Ruse – ależ wypasiona 2 pasmowa droga – i dziury w asfalcie zniknęły :) Jedziemy kilkanaście kilometrów do skrętu na Ivanovo i po jakimś kilometrze przy tej drodze znajdujemy miejce na nocleg. Rozbijamy namiocik i zasypiamy momentalnie.

2009-08-01T12:11:00.000-07:00

18.07.2009
Ruszamy rano autkiem z Lublina zmierzając na południe. Po drodze zgarniamy 3kę miejscowych autostopowiczów z Janowa do Niska a potem turystę z Miejsca Piastowego którego zawozimy do chatki w Zyndranowej :) A my dalej na Barwinek gdzie jemy wyprażany ser i dalej przez Słowację na południe. Na termometrze 30-36 stopni. Na szczęście w autku klimatyzacja :) Zatrzymujemy się nad Domaszą i kąpiemy się w jeziorku – ależ fajnie chłodno :) I ruszmy dalej. Po chwili zabieramy dwójkę słowackich autostopowiczów do Vranowa. Przekraczamy granicę w Slovenskim Nowym Mescie i już jedziemy przez Węgry. 4 godzinki zajmuje nam przejechanie przez Węgry. Dookoła ogromne żółte pola słoneczników towarzyszące nam już od Słowacji. Przejeżdżamy przez Tokaj gdzie odbywa się jakiś duży festiwal – pierwszy raz widzę tak ogromne i tak zatłoczone gigantyczne pole namiotowe. I w końcu wjeżdżamy do Rumunii. Wymieniamy trochę lei, kupujemy winietkę i w drogę. Już po chwili jedziemy nową obwodnicą Oradei. Kierujemy się z Oradei na Devę. Po jakichś 30km od Oradei zapala się nam kontrolka silnika w autku i zastanawiamy się co tu dalej robić. Postanawiamy przede wszystkim dać odpocząć autku i jako że jest już koło 21szej szukamy miejsca na nocleg. Zjeżdżamy w boczną drogę i po około kilometrze jest zielone pole na którym stawiamy autko i rozbijamy poniżej namiot. Na polu jest mnóstwo krowich placków które zauważamy mając połowę jednego świeżego placka na pokrowcu od namiotu :D Temperatura na szczęście spadła z 35 do 30 stopni więc da się spać :D Dookoła szczekają psy, 50m dalej jeżdżą samochody, czasem przechodzą całkiem niedaleko jakieś ludki więc śpimy takim półsnem.

2009-08-01T12:07:00.000-07:00

BUŁGARIA

18lipca - 1 sierpnia 2009

(początek powyżej)

2009-08-01T12:05:00.000-07:00

16 lipca 2009
Jako że prom ma małe opóźnienie to wyjeżdżamy z niego dopiero o 3ciej. Jedziemy przez Niemcy ponad 2 godziny. Ja rozmawiam z kierowcą, a Bartuś śpi z tyłu. Dojeżdżamy do Szczecina – nasz kierowca jedzie dalej na Bydgoszcz, a my łapiemy stopa na Zieloną Górę. Po jakichś 20 minutach mamy tira do drogi nr 2 Świecko-Poznań. Teraz ja śpię a Bartuś rozmawia. Przy 2ce sympatyczny pan spotkany na stacji wywozi nas na kolejny rozjazd. Dalej po chwili zabiera nas lokalny chłopak, ale wywozi nas w dość niefortunne miejsce bo wszystko jedzie tu bardzo szybko i nie ma żadnej zatoczki aby się zatrzymać. Jednak po chwili hamuje koło nas wielka ciężarówka. Jedziemy aż pod Łódź! :) Kierowca uwielbia zabierać stopowiczów. A kiedy ktoś się przyczepia że są 3 osoby w ciężarówce (ciężarówki są formalnie rejestrowane na 2 osoby) to mówi: „no nie był pan nigdy młody? niech sobie dzieciaki pojeżdżą” :) Rozmawiamy całą drogę – świetny człowiek. Przy super klimatyzacji nie zdajemy sobie sprawy jak gorąco jest na zewnątrz. Dopiero gdy wysiadamy pod Łodzią uderza nas fala gorącego powietrza. Idziemy na rondko i łapiemy Tira do centrum. A stamtąd już na piechotkę do Bartusia domku. Ależ jest gorąco! Rowerkami jeździmy po mieście załatwiając sprawy na następny wyjazd (jutro Lublin, pojutrze Bułgaria) a wieczorkiem aquapark! :)

2009-08-01T12:04:00.000-07:00

15 lipca 2009
Wstajemy, śniadanko i w drogę :) Nasi Czesi: Jan i Ivana sami dużo jeździli autostopem i nastali się nieraz w Norwegii więc teraz z radością nas zabrali. Jako że nieraz jechali główną drogą więc teraz jadą przez różne zakątki Szwecji. Jedziemy przez Torsby, Karlstad, zatrzymujemy się w Sjotorp nad jeziorem Vanern, a potem wjeżdżamy na wyspę Torso – stamtąd można się promem dostać na odleglą o kilkadziesiąt metrów wyspę Brommo – ale po tamtej wyspie można poruszać się tylko pieszo lub na rowerze. Jedziemy na północ wyspy Torso na piękną plażę Sandvik. Tam kąpię się w jeziorku (tym dużym, dużym :) ). A potem jedziemy dalej – przez Mariestad, Skovde, Jonkoping, Vaxjo, Hassleholm, Malmo do Trelleborga. Tam jedziemy na prom i zaraz po kupieniu biletów do Sassnitz (płatne za auto nie za osobę więc wjeżdżamy „na stopa”) znajdujemy pana który jedzie w okolice Gdańska i przesiadamy się do jego autka. Na promie próbuję trochę spać choć z kiepskim rezultatem (Bartuś oddaje mi ostatnią koszulę jaką ma ze sobą na pokładzie (plecaki w autku) ale i tak z tym spaniem przez 3 godziny tak sobie :)

2009-08-01T12:03:00.000-07:00

14 lipca 2009
Rano pyszne śniadanko i jedziemy z dziewczynami Volksvagenem do Konsvinger . Tam kupują farby do pracy, robią zakupy, idziemy do biblioteki na internet. Bartuś dzwoni do znajomych szukając dla nas pracy na kilka dni. Chcemy wieczorkiem odwiedzić Patryka (naszego kolegę który pracuje tu już kolejny rok) w Elverum więc zaczynamy łapać tam stopa. Mamy 80km. W ciągu prawie 7 godzin udaje nam się pokonać z tego niecało 40km. Łapiemy koło stacji benzynowej. Na stację wjeżdża para Czechów i chwilkę z nami rozmawiają oferując nam podwózkę do… Niemiec – dokładnie tym promem w kierunku którego wybieramy się jutro rano. Tak więc po chwili namysłu i telefonie do Patryka jedziemy z nimi. Dziś jest już prawie 22ga więc po 30km dojeżdżamy nad jeziorko i rozbijamy namioty. I w końcu kąpiel w jeziorku – juppi! Marzyłam o tym cały dzień :)

2009-08-01T12:02:00.000-07:00

13 lipca 2009
Śniadanko i w drogę :) Jedziemy w kierunku Elverum. Pod drodze zatrzymujemy się nad największym kanionem północnej Europy. Nasi Czesi 60km przed Elverum robią przerwę na gotowanie obiadku a my łapiemy dalej stopa. Po dwóch godzinach pani jadące do Oslo zabiera nas do Elverum. Tam zakupy i po chwili jedziemy w kierunku Konsvinger. Najpierw stop do połowy drogi, a potem Duńczyk Norweskim tirem zabiera nas do Brandval, pod samo Konsvinger gdzie czeka już na nas Magda (moja siostra), Marzenka i cud techniki: nasz zeszłoroczny Volksvagen Transporter :) Jedziemy do domku w lesie który one malują. W końcu ciepłe jedzonko: zupa, ziemniaczki z jajkiem sadzonym, ciepły kalafiorek i brokuł – i super herbatka :) Dziewczyny goszczą nas po królewsku. Rozmawiamy i słuchamy muzyki do 3ciej. A potem śpimy sobie w pokoiku na górze w domku pośrodku lasu.

2009-08-01T12:00:00.000-07:00

12 lipca 2009
Od rana śliczna pogoda i cieplutko. Wstajemy, śniadanko i w drogę :) Idziemy 2 kilometry E6tką i siadamy przy drodze. Bartuś gra na flecie, a ja leżę na plecaku i wygrzewam się w słoneczku. I zatrzymuje się nam stop na kolejne 40km. Rodzinka jedzie busikiem do miejsca skąd wybierają się w górki. Przy campingu o wdzięcznej nazwie „Polar” łapiemy dalej – i po chwili jedziemy z parą (on z Danii, ona z Norwegii) aż do Mo i Rana (czyli Mo w regionie Rana, a Mo czyta się Mu czyli takie krowie miasto). W Mo łapiemy stopa przy wielkim wodospadzie. Kilkadziesiąt kilometrów wcześniej przekroczyliśmy koło podbiegunowe i... znów jest tak ciepło! Po prawie godzince idziemy do przodu. Spotykamy dwóch misjonarzy z Ameryki (pewien nieznany nam dotąd odłam religii). Dochodzimy do dwóch rond ze skrętami na fabryki. Przy pierwszym zachodzimy na stację benzynową i kupujemy chlebek (jest niedziela więc zwykłe sklepy są nieczynne). A przy drugim łapiemy stopa do… Elverum – ponad 1000km. Przesympatyczna para Czechów też wraca z Lofotów. Zatrzymujemy się nad świetnymi wodospadami. Na obiadek – hurra – w końcu ciepła zupka i herbatka. A potem późnym wieczorkiem dojeżdżamy za Trondheim. Zatrzymujemy się nad jeziorkiem na noc (o rety! W końcu zaszło słońce!)

2009-08-01T11:59:00.000-07:00

11 lipca 2009
Wstaję koło 10tej, a dookoła cudowne góry i ocean skąpane w słońcu – i delikatny wiatr – jest przecudnie. Śniadanko i w drogę – kupuję kilka pocztówek i idziemy na piechotkę do Moskeness do portu. Po drodze odchodzimy w bok wzdłuż potoku i dochodzimy do jeziorka wśród skał i mchów. Jest tak gorąco że bierzemy południową kąpiel i dalej w drogę. Mijamy wioski z domami na palach a obok nich ogromne stojaki pełne suszących się ryb. Dochodzimy do portu 20 minut przed odpłynięciem promu. Wchodzimy na prom i cieszymy się widoczkiem Lofotów od strony morza. Płyniemy ponad 3 godziny. Im dalej od Lofotów tym więcej chmur. A w Bodo pada deszcz i jest szaro dookoła. Takie miasto z blokami. Z aut zjeżdżających z promu żadne nas nie zabiera więc idziemy przez miasto w poszukiwaniu sklepu. I jest sklep spożywczy „Joker” – robimy zakupy i w drogę. Siadamy w parku pod drzewami (tam nie pada) i jemy pyszny świeży chlebek z przeróżnymi dodatkami. A potem dalej w drogę. Zabiera nas 15km dziewczyna która tu mieszka. Kolejny odcinek zabiera nas wojskowy – ponoć w miejscu gdzie nas wysadza wewnątrz góry jest centrala wojskowa którą przenoszą z okolic Stavanger. Potem z miejscowym dojeżdżamy już do drogi E6. Mija nas para Czechów, którzy dziś na stopa przyjechali spod Tromso – teraz idą znaleźć dobre miejsce pod namiot i spać. A my łapiemy kolejnego stopa na 30 kilometrów i przesympatyczna pani wysadza nas w miejscu gdzie obok jest parking dla mobilhousów (taki ful-wypas: woda, kibelki, ławeczki z kwiatami). Rozbijamy namiocik na trawce i idziemy spać. Oslo 1150km.

2009-08-01T11:57:00.000-07:00

10 lipca 2009
Budzą mnie fale bijące o brzeg i głos Bartusia. Jest 11ta. Śniadanko i w drogę. Obchodzimy nad brzegiem oceanu górę na którą wczoraj wchodziliśmy (wczoraj zrobiliśmy skrót tunelem). Ależ jest cieplutko. Po drodze śliczna, pusta plaża (są tylko owce). Moje marzenie to ochłodzić się chwilkę więc czas na kąpiel w morzu. Woda jest dość zimna, ale kąpiel za kołem podbiegunowym była :) A potem siedzimy na plaży w krótkich spodenkach i krótkim rękawku i jest cieplutko i cudownie – lazurowa woda, zielone wyspy, zielone góry, cieplutki piaseczek :) Idziemy dalej i po chwili spotykamy kolejnego Polaka na rowerze – Michał z Katowic jedzie ze Sztokholmu na Nordkap. Idziemy dalej. Do głównej drogi podwozi nas para Belgów. A potem kolejny pan zabiera nas już na następną wyspę – gdy wysiadamy pod jego domem (z dachem porośniętym trawą) otacza nas gromadka jego dzieci. Wychodzimy na drogę i kolejny stop wiezie nas przez cudowne zatoki i mosty. Po drodze mijamy Patryka na rowerze. Nasz stop zawozi nas tuż za Reine do miejsca z którego chcemy iść w góry. Zostawiamy plecaki w krzakach i zaczynamy strome podejście. Po jakiejś godzince wychodzimy na grań. Wow! W dole malutkie wysepki połączone mostami, lazurowa woda, a wokół zielone bardzo strome góry. Kilka fjordów, lazurowych jeziorek i ocean pomiędzy górami. Stoję tak zachwycona. A po drugiej stronie pasmo za pasmem i dalej wyspy zatopione w morzu. A daleko za pasmem oceanu góry na wybrzeżu między Narvikiem a Bodo. Idziemy sobie z takimi widoczkami granią wyżej i wyżej. Tuż przed dość wysokim szczytem wchodzimy w chmurę, a kiedy jesteśmy na nim chmura się rozwiewa pokazując kolejne szczyty i prześliczny lazurowy fjord w dole. I ktoś ma nad nim domek. Przechodzimy górkę i szukamy drogi na dziko z drugiej strony góry ale trafiamy nie w tą i po pewnym czasie stromego zejścia i podejścia wracamy tą samą drogą. Jest tu tak cudowna roślinność że ilekroć nie idę ścieżką czuję się jakbym chodziła po najwspanialszych dywanach. Schodzimy do drogi, bierzemy plecaki. Pijemy wodę ze strumyczka i w drogę. Jedziemy na stopa z trójką ludzi, z których jeden jest dyrektorem muzeum w Å (tak, jednoliterowa nazwa, czyt. „O”). Jeśli chcemy możemy za darmo spać w Å na łódce z 1939 roku. Dojeżdżamy, oglądamy łódkę – ale pogoda jest tak cudowna że wybieramy namiot. Idziemy do centrum miejscowości gdzie są domy na palach. Patrzę – a przy stoliku przed restauracją (restauracja to dom na palach) siedzi Patryk i zajada kolację. Dołączamy się do niego – jemy i rozmawiamy. A potem on jedzie do Moskeness na prom, a my idziemy na koniec Å rozbić namiot. Jest tu przepięknie – a w dali widać wyspy całe skąpane w słońcu o północy – przybierają prześliczne różowo-fioletowe kolory. Rozbijamy namiocik tuż nad oceanem i zasypiamy.

2009-08-01T11:54:00.000-07:00

9 lipca 2009
Słonko wychodzi zza górek o 1:38 więc północ pewnie była koło 1szej – góra za nami była całą noc w słoneczku więc jutro wystarczy tylko znaleźć sobie dobre miejsce aby obserwować słoneczko non-stop. Wstajemy rano – cudna pogoda – ptaszki chodzą po plaży – w wodzie pływa coś co wygląda jak delfinki. A kiedy jedliśmy śniadanie przebiegła 30 metrów od nas wydra z rybą w pyszczku. Cieplutki piaseczek, na zmianę odpływ i przypływ, słoneczko, górki – cudownie. Siedzimy do południa na naszej plaży, a potem wychodzimy na drogę. Zaraz zatrzymuje się pan który jedzie aż za Leknes. Lofoty są cudowne – nie mogę przestać się zachwycać. Zatrzymujemy się w Svolvaer – nasz kierowca czeka aż zrobimy zakupy i jedziemy dalej. Chcemy się dostać do Eggum – 10km od głównej drogi. Nasz kierowca odbija specjalnie od głównej drogi aby nas tam zawieźć. I tu nagle zmienia się pogoda – pojawia się sporo chmur i silny wiatr, a temperatura spada o kilka stopni. Jemy obiadek i spowrotem w drogę. Zabiera nas mobilhome z dwójką Włochów. Dowożą nas do głównej drogi i zawożą pod muzeum wikingów. Spotykamy tam Patryka – rowerzystę z Polski. Zwiedzamy muzeum najpierw sami, a potem z przewodnikiem po angielsku który okazuje się Polakiem oprowadzającym po angielsku, niemiecku, polsku i rosyjsku. Potem jakieś 10km podwozi nas miejscowy bus i tuż przed Leknes odbijamy z głównej drogi – chcemy zanocować w Uttakleiv gdzie jest plaża która według rankingu magazynu „The Times” jest najpiękniejsza w Europie. Idziemy prawie 11km (3km podwozi nas dwóch panów) – ostatnie kilometry są przepiękne – plaże, góry, wysepki, zatoczki. I końcówka przez tunel który ma 880m. I jesteśmy w Uttakleiv. Piękna zielona dolinka, a na końcu plaża – ale jaka :) Zielone góry, zielone terasy z namiotami, skały z dołkami z wodą, duże kamienie w niektórych miejscach na piasku, bialutki piasek, przejrzysta lazurowa woda i zachodzące (baaardzo długo i bezskutecznie) słońce. I wokół góry i wysepki. Na horyzoncie jedynie wał chmur, który może zasłonić słoneczko gdy będzie ono w najniższym położeniu. I nagle ktoś nas woła – to Patryk – rowerzysta którego dziś spotkaliśmy przy muzeum. Rozbijamy namiocik wśród zieleni, idziemy pomoczyć nogi w morzu (ale zimna woda! :) ) i siadamy na wzgórzu na trawie patrząc na zachodzące słonko odbijające się w morzu. A potem słoneczko chowa się za chmurkami na horyzoncie więc wspinamy się na górę nad nami bo tam wciąż je widać. Jest bardzo stromo – idziemy do etapu gdzie już trzeba się naprawdę wspinać po skałach. Tuż po 1szej jest prawdziwa północ i wielka złota kula zaczyna znów wędrować w górę – w końcu udało nam się zobaczyć słońce o północy czyli w momencie gdy jest najniżej. Kiedy schodzimy Bartuś znajduje dwie małe owieczki które boją się zejść, rozpoczyna akcję sprowadzania owieczek. Dopiero jak dochodzimy na płaski teren widać że jedna owieczka mocno kuleje. Doprowadzamy je do innych owiec i idziemy spać.

2009-08-01T11:51:00.000-07:00

8 lipca 2009
Wstaję później, Bartuś w międzyczasie zdążył zrobić zakupy i dziś na śniadanko świeży chlebek z masełkiem i pomidorkiem. Wychodzimy na drogę. Przejechało kilka aut i po chwili koło nas hamuje wielki tir. ‘Where are you from?’-’Poland’-’No to dzień dobry’ :) Jedziemy z przesympatycznym Polakiem który pracuje w szweckiej firmie i zmierza na południe. Jem cieplutką zupkę, ładujemy telefony i baterie, korzystamy z Internetu bezprzewodowego. Jedziemy na południe E6tką. Jedziemy od jednego fiordu do drugiego podziwiając je z poziomu morza lub z górek na które co chwila wspina się nasza ciężarówka. Koło południa się wypogodziło i przez resztę dnia towarzyszy nam śliczna słoneczna pogoda – temperatura skoczyła na kilkanaście stopni więc w końcu zdjęliśmy kurtki. Dookoła pięknie ośnieżone góry – niektóre z lodowcami. Dojeżdżamy z naszym kierowcą do miejsca 80km przez Narvikiem. Kupujemy pomidorki i łapiemy stopa dalej. Zatrzymuje się para jadąca właśnie na Lofoty – świetni ludzie z Tromso. Widzimy Narvik po drugiej stronie zatoki. Wjeżdżamy w przepiękny teren zielonych, wysokich gór, wodospadów, wysp, lazurowej wody – i to wszystko skąpane w ciepłych kolorach słoneczka, któro zachodzi tu godzinami. Mam wrażenie że to jedno z tych moich miejsc na ziemi. Wysiadamy w dość dzikim miejscu i schodzimy w dół na plażę. Jest bajkowo – morze, pomarańczowe słońce, a z tyłu zielone góry i wielki wodospad. Duże muszle i różne żyjątka (super są muszle parówki), łosie bobki, ślady łosiów, ślady ptaków na piasku. Jest równo północ a słoneczko chowa się właśnie za górką po drugiej stronie fiordu – jutro poszukamy miejsca gdzie na północy widać sam ocean.

2009-08-01T11:45:00.000-07:00

7 lipca 2009
Wracamy na drogę. Łapiemy ze 3 godzimy idąc i łapiąc. Mijają nas mobilhousy i wypchane osobówki. Przeszliśmy tak z 6km i w końcu zatrzymuje się osobówka z 3ką ludzi. To 2 siostry Suomi i mąż jednej który jest Włochem. Po drodze zabierają nas na krótką wycieczkę do Kircheporten - to skalna brama przez którą o północy widać słońce – oglądamy stąd skałę Nordkapu – sama góra jest w chmurach. No i potem w końcu dojeżdżamy na Nordkap. Wjeżdżając na wyspę (za przejazd tunelem) płaci się w jedną stronę 47 koron (24zł) od osoby i 130 koron za autko. W jedną stronę rodzinka za nas zapłaciła, a jak powrotem chcieliśmy zapłacić za wszystkich to nam nie pozwolili i też zapłacili. Wstęp na sam Nordkap kosztuje 215koron od osoby (ok. 107zł) od łebka więc wysiadamy 500metrów przed punktem opłat i idziemy pieszo. Pieszo jest za darmo. Mgła jest niesamowita – bramki widzimy dopiero 50 metrów wcześniej. Mamy problem z dojściem z parkingu do budynku głównego bo nic nie widać (a jest tuż tuż obok) :) W budynku głównym jest sklep z pamiątkami, liczne kawiarnie i prelekcja świetnego filmu (kręconego z helikoptera) o okolicach Nordkapu. Wychodzimy na zewnątrz na sam północny punkt ze słynnym globusem. Podziwiamy tylko mgłę przez którą widać chwilami ocean pod nami. Dwuosobowa ekipa z kamerą kręci właśnie dokument: dlaczego ludzie przyjeżdżają na Nordkap. Dajemy mały wywiad :) Potem wracamy do budynku i spotykamy pana z Jerozolimy który ma 64 lata i własnie dojechał tu rowerem z Gibraltaru. 6000km w 39 dni. Nasza rodzinka zabiera nas też powrotem. Po drodze zatrzymujemy się w miejscu ze skałami, które wyglądają jak wiele kamiennych, cieniutkich płyt leżących jedna na drugiej. Całą drogę mijamy mnóstwo reniferów – dookoła tundra więc wszędzie je widać. Kilkukrotnie widzimy jak wychodzą na drogę. A droga wiedzie przez góry, tunele (jeden pod wodą między wyspą a lądem) – dookoła piękne widoczki, wysepki, malutkie domki powplatane w krajobraz. Nasza rodzinka opowiada nam o ludziach Suomi, częstuje ciepłą kawą, świeżymi marchewkami, kanapeczkami z serkiem, cukierkami – a my ich naszymi ciastkami, cukierkami i żurawiną. Wysiadamy w Skaidi. Nabieramy wody na stacji benzynowej i ruszamy dalej – tyle że jest 21:30 i droga jest pusta. Może i pusta, ale po chwili jedziemy do Alty :) Rozbijamy się w Alcie tuż przy lotnisku – 20 metrów od ogrodzenia, 80 metrów od pasa startowego. A z drugiej strony 80 metrów od domów.

2009-08-01T11:42:00.000-07:00

6 lipca 2009
Wstajemy rano – nic się jednak nie zatrzymało przez noc. Za to rano przechodzili Norwedzy i chyba im się nasz pomysł podobał :) Od rana lekko pada deszcz. Idziemy do Remy (sklepu) po zakupy, rozmawiamy z miejscowym, a potem w drogę. Idziemy E6tką kilka kilometrów na piechotkę, potem siadamy na przystanku. Ruch jest tu bardzo niewielki i jest zimno. Następne kilka kilometrów i siadamy na poboczu drogi. Pogoda i ruch bez zmian. I tak kilka razy i kilka godzin.
Obserwacje (droga E6 za Tana Bru):
11:57 Norweska osobówka
12:02 Norweska osobówka
12:04 Norweska osobówka wyprzedzająca drugą norweską osobówkę
12:07 Norweskie auto z przyczepą campingową
12:07 Norweska osobówka
12:08 Holenderski busik
12:10 Norweska osobówka
12:10 Norweski tir
12:11 Finlandzki tir (zabiera nas) :)

To jest super patent bo tak to łapiemy kilka godzin a jak zaczynam pisać obserwacje to po kilkunastu minutach się zabraliśmy :) Dojeżdżamy z fińskim kierowcą do skrętu na Ivalo i stamtąd zabiera nas pierwsza osobówka. Jedziemy aż do Karasjoku. Okazuje się że nasz kierowca dopiero co wiózł spotkanego wczoraj Francuza. Francuz odbił do Finlandii. Śmiejemy się, że być może wymieniliśmy się autkami i teraz może nasz fiński kierowca tira może go zabrał. Dojeżdżamy do Karasjoku i idziemy do Coopa (sklepu) na zakupy: chipsy, sałatka ziemniaczana :) Jemy taki obiadek i ruszamy dalej. 500m dalej przechodzimy obok muzeum ludu Suomi. Kupujemy bilet za 100 koron (50zł) od osoby i wchodzimy do środka. Namioty Ala tipi, ziemianki i żywe renifery. A na koniec niesamowita prelekcja o przeszłości i teraźniejszości Suomi. Po wyjściu znów zabiera nas pierwsza osobówka – jedziemy do Lakselv. Tam czekamy z pół godzinki i zabierają nas miejscowi do Ytre Billefjord. Po drodze pasą się na zmianę renifery i owce. Renifery na poboczu – owce na środku drogi. Wysiadamy i idziemy kilka kilometrów mijając domki, owce i pana który głośno je naśladując próbuje je odstraszyć od swojego domu. Widoczki są śliczne a chwilami pojawia się nam słoneczko (choć jeszcze tak niedawno lało).
Obserwacje:
20:07 Początek
20:15 Norweska osobówka
20:28 Norweski tir
20:32 Norweska osobówka (zabiera nas)
Miejscowa Norweżka zabiera nas 20km do Olderfjord. Tu łapiemy jeszcze trochę (ja już w śpiworze). Ruch jest malutki więc po 22giej wychodzimy ponad drogę (śliczne miejsce wśród zieleni z widokiem na fjord i górki), rozbijamy namiocik i idziemy spać.

2009-08-01T11:39:00.000-07:00

5 lipca 2009
Wstajemy przed 10tą a świat wygląda dokładnie jak w nocy (czyli ciągle tak samo jasno i pochmurno). Jemy śniadanko i ruszamy na wylotówkę. Kurtki, czapki i szaliki wciąż są w akcji. Spotykamy dwójkę Francuzów, którzy na specjalnych rowerach jadą przez Azję (Turcja, Iran, Uzbekistan, Rosja) i też zmierzają na Nordkap. Pierwszy stop to mieszkająca w Kirkeness Niemka która jedzie na lotnisko bo leci do Narviku (tak, tu wszyscy latają a nie jeżdżą). Niemka stwierdza: temperatura wzrosła o 100% w stosunku do wczoraj, dziś jest 8 stopni, a wczoraj było 4. Stajemy przy skręcie na malutkie lotnisko (miasto 8 tys ma lotnisko a mój Lublin 400tys… he, he… Norwegia). Koło nas znak : „E6, Narvik 1073km”. Po chwili staje mały mobile house i zabiera nas jakieś 40km. Kierowca pokazuje nam zdjęcie zrobione tydzień wcześniej w miejscu gdzie łapaliśmy stopa. A na zdjęciu niedźwiedź :) Pewnie też chciał się zabrać :) Wysiadamy przy skręcie drogi na Ivalo (z której wczoraj przyjechaliśmy) i zostajemy tam kilka godzin przy dużym (szerokim) wodospadzie. Potem około 100km stop i kolejny 4km i jesteśmy w Tana Bru – miejscu gdzie rozjeżdżają się dwie drogi na Nordkap. Łapiemy tu przez troszkę stopa i nagle słyszę obok polski język. To przy ciężarówce stojącej obok Polak pracuje u Szweda – Szwed też mówi po Polsku bo ma żonę Polkę. Szwed ma dla nas pracę od 25tego ale mało płatną. Handluje koszykami i jeździ z nimi po Szwecji i Norwegii. A w ogóle to ma na imię Ahmed więc domyślamy się że jest to w swoich korzeniach Arab. Kiedy jest już pod wieczór idziemy na drogę E6 (druga droga wzdłuż wybrzeża odchodzi w inną stronę) i realizujemy wczorajszy plan. Pozbijamy namiot pod wielkim znakiem z kilometrażem „Alta 427” i robimy duży plakat „Dirrection Nordkap” na którym rysuję autostopowego kciuka na pół plakatu. Przechodzi koło nas Francuz który wędruje sobie po tych stronach i chwilę rozmawia z Bartusiem. Idziemy spać. Ciekawe czy ktoś się w nocy (czyt. W dzień polarny) zatrzyma :)

2009-08-01T11:33:00.000-07:00

4 lipca 2009
Pierwsza chłodna noc – rano 11 stopni. Śniadanko i ruszamy na drogę. Najpierw jakieś 70km podwozi nas Fin który opowiada nam trochę o Laponii. Wysadza nas na stacji przy rzece Kemi. Tam sprzedają specjalne pieczywo-placki. Kupujemy jedne z ziemniakami i jedne z jęczmieniem. Dziś już zimny dzień. Od 7 do 11 stopni, pada od czasu do czasu i wieje chłodny wiatr. Ale woda w rzece jest ciepła i po chwili już się w niej kąpię. Potem wracamy na stację a tam… polska osobówka. Obok dwóch Polaków kończy drugie śniadanie. Zabierają nas do Roviniemi – miasteczka Świętego Mikołaja. Polacy też jadą na Nordkap. Wysiadamy w Roviniemi – samo miasto jest najzwyklejszym miastem bez atrakcji. Wychodzimy kilometr na wylotówkę i po chwili mamy stopa 120km dalej. Po 5km mijamy koło podbiegunowe i muzeum Świętego Mikołaja (wstęp ponoć 20 euro). Po tych 120km czeka nas kilka godzin stania – jest zimnoooo… W końcu zabiera nas starsza pani – Niemka która jedzie kilkadziesiąt kilometrów. Podróżuje samotnie i dziennie robi około 100km. Drzewa wokół są coraz niższe, co kilkanaście kilometrów miejscowości które w praktyce są jednym lub dwoma domami lub zestawem restauracja & pamiątki. Wysiadamy pod dawną kopalnią złota (teraz muzeum). Temperatura 5,5 stonia, zimny wiatr plus zacinający deszcz (na szczęście lekki). Po 20 minutach zatrzymuje się miejscowy i zabiera nas do Ivalo. Wysadza nas na super zadaszonym przystanku za miastem. Siedzimy tam ze 2 godziny łapiąc stopa przykryci śpiworem (zimno). I już gdy mamy gotowy plan że rozkładamy na przystanku namiot i na plakacie który przyczepimy napiszemy „Norway, 2 people” i rysujemy autostopowego kciuka – właśnie wtedy zatrzymuje się auto na norweskich blachach i zabiera nas do Kirkeness. Jedziemy przez puste dzikie tereny – taką tundrę pełną jezior. I widzę pierwszy raz w życiu renifery – dwie grupki po trzy. Koło 23ciej docieramy na koniec Norwegii – Kirkeness. Duży tu ruch jak na takie miasteczko i na tą porę, sporo rosyjskich aut. Zimno i jasno jak w środku dnia. Czuję się jakby była 6ta rano (a jest koło północy). Rozbijamy się między krzaczorkami nad jeziorkiem – dookoła na wzgórzach mnóstwo granicznych punktów obserwacyjnych. Spać się nie chce ale wychodząc z założenia że najlepiej łapie się stopa wtedy gdy Norwedzy nie spią zasypiam w cieplutkim śpiworku :)

2009-08-01T11:29:00.000-07:00

3 lipca 2009
Wstajemy przed 8mą i idziemy na spacerek po okolicy. Potem przyjeżdża po nad Ville (poznałyśmy go z Magdą na warsztatach w Poznaniu w tamtym roku) i jedziemy razem do centrum. Patrzymy na główne budynki w mieście, chodzimy po straganie pełnym owoców (truskawki, jagody, maliny) i jedziemy z Ville rozwozić gazety (to jego praca) najpierw w Helsinkach a potem w Lahti – 1ookm na północ. W Lahti najpierw rozwozimy trochę gazet, potem idziemy na fajne hinduskie jedzonko a na koniec Ville odwozi nas na stację benzynową przy autostradzie. Czekamy kilka godzin – w końcu zabiera nas młody chłopak kilkadziesiąt kilometrów – co najfajniejsze że do końca autostrady :) A potem po chwili zatrzymuje się Fin jadący do… Remi czyli ponad 500km na północ. Nie mówił nic a nic w żadnym języku obcym więc jako że nie byliśmy pewni czy dobrze rozumiemy gdzie pan chce nas zabrać to jak zatrzymaliśmy się na stacji benzynowej poprosiliśmy dziewczyny na stacji aby pomogły nam jako tłumaczki. Napisały nam też kilka słów po fińsku na drogę :) I jedziemy :) Po 22 dojeżdżamy do Kemi – to już prawie koło podbiegunowe i jest znacznie chłodniej. Znajdujemy miejsce pod namiot na pobliskiej… budowie :) (nad brzegiem morza jest bagno a na budowie super :) ). Mówiono nam że na północy będzie dużo komarów ale jest ich… bardzo, bardzo dużo.

2009-07-16T12:48:00.000-07:00

2 lipca 2009

Rano jest pochmurno. Na śniadanko nietypowo: lubelski cebularz z kalarepką. Pakujemy się i wychodzimy znów na drogę. Zabieramy się 100km - wysiadamy z autka akurat gdy zaczyna się ulewa. Na szczęście zjazd na którym wysiedliśmy ma most i udaje nam się dobiec pod niego. W ten sposób chronieni przed zmoknięciem pod mostem łapiemy kolejnego stopa. Zatrzymuje się sympatyczny Litwin z Kowna. Jedzie właśnie do Rygi na rozmowę o pracę. Zostawia nas przed samą Rygą przy skręcie w obwodnicę. Na 2 stopy objeżdżamy Rygę. Potem chwilkę stoimy aby kolejne 50km przejechać z następnym kierowcą. Leżymy przy drodze na zmianę łapiąc stopa - jest tak ciepło. Zatrzymuje się dla nas w końcu kierowca który mówi troszkę po polsku gdyż jego żona jest z Polski. Jest dla nas super miły i gdy przejeżdżamy tuż koło pięknej piaszczystej plaży zatrzymuje się na parkingu i mamy chwilkę na pomoczenie nóg w chłodnej wodzie bałtyckiego morza. A potem robi dodatkowe kilometry aby zawieść nas na samą estońską granicę. Tam spotykamy polskie cięzarówki i polskich kierowców. Drugi z nich zgadza się nas zabrać. Po drodze pokazuje nam różne ciekwe rzeczy takie jak wielka skała lub w zabawny sposób skręcone drzewo.Jedziemy z nim do obwodnicy Tallina. Na rozjeździe spotykamy dwie przesympatyczne autostopowiczki z Estonii. Mamy godzinę do ostatniego promu do Finlandii. Po chwili zabiera nas estoński żołnierz i słysząc że spieszymy się na prom odwozi nas do portu. Szybciutko kupujemy bilety i wchodzimy na pokład. Wypływamy. Znikają wieżyczki starego miasta w Tallinie a towarzyszy nam piękne zachodzące słońce, a potem księżyc. Helsinki. Dopływamy o 23:00. - jako że jest ciągle jasno idziemy szukać miejsca na nocleg. Tuż koło wielkiego cmentarza jest teren jakiegoś szpitala nad brzegiem morza. Teren jest duży i pełen zieleni. Tak więc tam właśnie na skałkach przy trzcinach, tuż obok znaku "teren szpitala nie przechodzić" wyciągamy śpiworki i karimatki. Dziś nocleg pod gołym niebem.

2009-07-16T12:22:00.000-07:00

1 lipca 2009

Wyruszamy :) Ja z Lublina, a Bartuś z Łodzi. Oboje koło 10tej. Ja stopem, a Bartuś pociągiem i autobusem. Pierwszym stopem dostaję się do Puław gdzie spotykam się przedwyjazdowo z Dorotką i Robertem. A potem odwożą mnie na warszawską trasę gdzie już po chwili mam stopa do Kołbieli. A stamtą kolejnego do Ostrowi Mazowieckiej - jadę z przedstawicielem biura podróży Triada - podbieramy Bartusia z dworca w Ostrowi i nasz wspaniały kierowca wywozi nas na wylotówkę w fajne miejsce koło baru gdzie wielu kierowców staje na obiadek. Bartuś kupuje nam obiadek: placuszki ziemniaczane i frytki. Po dłuższej chwili mamy stopa do Suwałk - busik jadący spod Łodzi z towarem z odzieżą. Kierowca mówi że zwykle nie zabiera autostopowiczów ale nam dobrze z oczu patrzyło :) A kolejny stop już na Litwę. Przestwiam mój zegarek w komórce o godzinę do przodu i w ten sposób jest 22ga. Jest już szarawo ale po pół minuty hamuje ciężarówka która zabiera nas do Kowna. Na obwodnicy Kowna miejscowi podwożą nas już po ciemku w lepsze miejsce gdzie chwilkę łapiemy ale że jest już 23cia, ciemno i chce nam się spać więc idziemy na drugą stronę drogi i rozbijamy namiocik w wysokiej trawie na łące między krzakami.

2009-07-16T12:20:00.000-07:00

SKANDYNAWIA - WYPRAWA NA DALEKĄ PÓŁNOC

1-16 LIPIEC 2009

(początek powyżej)

2009-01-11T09:07:00.000-08:00

6.01.2009
Rano jedziemy dalej. Na 2 tiry do Belgradu i potem przesiadamy sie do jednej ciezarowki i jedziemy z naszym kierowca az do granicy z Wegrami. Granice przechodzimy pieszo. I wsrod kolejk nagle widzimy autko na kieleckich numerach. Przykladamy paszpaorty do szyby i uśmiechamy sie :) Jedziecie do Polski? Zabierzecie nas? Po chwili już siedzimy z dwojka chlopakow w cieplym autku. Sa super. I... nie jada ani na Chyżne ani na Barwinek tylko jak nic pod dom Gosi przez Piwniczną :) Jest pioruńsko zimno ale coraz bliżej domku :) Po północy jesteśmy w Piwnicznej. W górach -23 stopnie. Ja z chłopakami jadę do Brzeska. Tam wysiadam i ku mojemu szczęściu zabiera mnie pierwsza ciężarówka. Jade az do Krakowa na rondo pod Makro. Stamtad juz godzinka na piechote. Ale jest za zimno - wystawiam kciuka za skrzyzowaniem... "Dokad pani jedzie w takie zimno? Białoprądnicka? Zawiozę Panią" :) No i 3:30 w nocy jestem w domu - drzwi otwiera mi zaspany couchsurfer - jestem z plecakiem, wygladam swojsko - nic sie nie pyta - a ja zmykam spac :)

2009-01-11T08:57:00.000-08:00

5.01.2009
Wstajemy oczywiście później niż planowałyśmy i ruszamy na wylotówkę. Po drodze niesiemy na przystanek pijanego pana ktory nie moze isc po lodzie, podziwiamy panie w hustach ktore rozkuwaja lód na głównym placu i tak wsrod roznych przygod docieramy w koncu na koniec miasta. Jeden czlowiek specjalnie zawraca aby... zrobic nam zdjecie. W koncu zatrzymuje sie czlowiek jadacy do samej Sofii - a jedzie tam po... vize do Chin :) Podroz mija nam bardzo milo. Mroz jest coraz wiekszy - jak wysiadamy jest jakies -15. Wysiadamy na obwodnicy Sofii przy wlocie drogi z Edirnego. Troche pusto a pierwszy oczywiscie zatrzymuje sie Turek. Objezdzamy z nim Sofie i zatrzymuje sie jakies 20km od granicy. Pusto, ciemno, zadnych aut. Ale Gosi udaje sie przekonac jednego Bulgara aby zabral nas na granice. Idziemy sobie na piechotke przez granice... pusto - 4 celników w oświetlonej budce - udaja super powaznych i chwala sie ze znaja angielski - my mamy kupe zabawy z nimi :) Przechodzimy kilometr od granicy gdzie wyjazd osobowek laczy sie z wyjazdem ciezarowek. Pusto, bardzo zimno - i w koncu jada Tirki-Turki. Jedna do jednej ciezarowki, druga do druegiej i jedziemy. Nasi kierowcy sa super - bardzo kulturalni i mili. Tyle ze jada tylko z godzine i ida spac. Droga jest tak pusta, jest zimno, ja marze tylko o tym aby pojsc spac. Tak wiec decydujemy sie dac zaprosic Turkom na szybka herbatke i idziemy spac jako ze znow kazda dostaje swoje wyrko w swojej ciezarowce. Nasi kierowcy przyszykowali nam wyrka i... poszli na imprezke :)

2009-01-11T08:49:00.000-08:00

4.01.2009
Wstajemy i idziemy na spacerek do miasta. Gadamy z Nastą o podróżach, szaloności, planach, miłościach :) Ależ jest pięknie. Dziś nawet w Varnie nad morzem spadł śnieg. Potem idziemy na herbatkę i jedzonko. I do marketu. Wieczorkiem rozmawiamy z Nasta, jej chlopakiem i Iana. Jestesmy bardzo zmeczone i juz wlasciwie mamy w planch isc spac. No i nagle dzwonią chlopaki z wczoraj (Vlado i Plamen) i mowia ze niedlugo przyjda i jak chcemy to mozemy gdzies razem pojsc. My mamy w planach jedynie sie z nimi przywitac i isc spac ale jak przyjezdzaja to jestesmy gotowe na kazde szalenstwo (w rozmowach przetacza sie Riła, Pirin no i... gorace zrodla :) ). No i w koncu jedziemy na gorace zrodla :) To 14km na polnoc od Varny kolo hotelu Sirius. Zrodla sa na kamienistej plazy - 5 metrow od lodowatego oceanu. Jest baaardzo zimno na dworze wiec migusiem zmykamy do goracej wody. Tylko dziwnie do tego pasuje czy tez niepasuje zimny snieg sypiacy wciaz na twarz. Chlopaki maja wino wiec popijamy i delektujemy sie ciepla woda. Wlasciwie to bliska jestem usnac :) No i po kilku godzinkach najgorzej jest wyjsc. Szybko sie ubieramy i zmykamy do taksowki ktora juz czeka :) Jedziemy do Plamena do domu i tam robimy słodyczowa uczte - gramy na krystalicznych kieliszkach i Plamen pokazuje nam zdjecia z Bułgarskich gor - alez tam bede chciala pojechac :) No i przez czwarta taksowka wracamy do Iany i Nasty :)

2009-01-11T08:39:00.000-08:00

3.01.2009
Wstajemy rano i dalej w drogę :) Przepływamy Dunaj i jedziemy pod Sofię. Tam jesteśmy już po zmierzchu. Przechodzimy na drugą stronę autostrady i łapiemy dalej na stacji benzynowej. Rodzinka podwozi nas jakieś 100km. Mówią że jadą następnego dnia do Varny i zapraszają aby z nimi przenocować, napić się wina, rakiji... ale my chcemy jeszcze dziś do Varny! :) Kolejny stop na kilkadziesiąt kilometrów. I kolejna mroźna stacja gdzie nic nie jedzie a my łapiemy stopa :) I nagle wchodzi do stacji dwóch gości co wyglądają jakby właśnie z gór zeszli. Gosia zagaduje i... jadą do Varny i nas zabiorą! :) I własnie wracają z sylwestra wysoko w górach. Ale najlepsze rzeczy dzieja sie dopiero po chwili. "Czy macie gdzie przenocować w Varnie?" - pytają. "A znacie coś takiego jak couchsurfing?". Na to pytanie my w śmiech. "Jedziemy do pewnej dziewczyny z couchsurfingu - jest z Grecji, ale teraz jest u swojego chlopaka w Varnie" - tłumaczymy. Na to oni: "A jak się nazywa?" My na to: "Nasta". Na to oni w smiech :) Okazuje się że Nasta jest w domu ich bardzo dobrych znajomych z którymi często chodzą w góry :) Tak więc jedziemy w to samo miejsce - czyż można było trafić lepiej? Dojezdzamy już po połnocy. Nasta wita nas kupą prezentów - w tym dużą ilością przepięknych świeczek :) Nocujemy wszystcy u Iany - światnej dziewczyny która opowiada mi tyle przecudownych rzeczy o Indiach... :)

2009-01-11T08:18:00.000-08:00

BUŁGARIA CZY GRECJA???????? 2.01-6.01.2009

2.01.2009
Siedzimy do późna (z kochanymi przyjaciółmi przy kominku i gitarach w Krempnej) i rano dzwoni budzik... czas w drogę. Za oknami wciąż jeszcze ciemno. Pakujemy wszystko do plecaczków, szybkie śniadanko i w drogę :) Skład "Hiszpański" czyli Ja i Maleństwo :) Właściwie to ma być dokończenie tamtej podróży czyli... Grecja :)
Pierwszy stop 6 kilometrów ale nasz kierowca kiedy słyszy że jedziemy do Grecji odwozi nas aż do Dukli. Z Dukli dostajemy sie na granice. I tam... wybitnie pusto. 2go rano jeszcze ludki odsypiaja sylwestra. Stoimy 20minut i nie jedzie doslownie nic. I jak potem nadjezdza osobowka to jedziemy do Svidnika - tak aby sie chociaz rozgrzac. W Svidniku tylko lokalny ruch. Zimnoooo... i w koncu nadjezdza... 5 polskich ciezarowek z Mawix-a. Machamy, skaczemy! A oni... przejechali. "No to teraz szybka osobówka i przeganiamy ich i jeszcze raz..." - nie skończyłyśmy a już stoi Słowaczka gotowa podwieźć nas kilka km swoją osobówką. Po kilku minutach wyprzedziliśmy ostatnią ciężarówkę. Otwieram okno, wychylam głowę, wystawiam kciuka... kierowca wydaje się być niewzruszony. Na rozstajach wysiadamy i... ku naszemu zdziwieniu wielka ciężarówka staje na środku drogi - "na Węgry się zabierzemy?" - "A wsiadajcie - byle szybko" - i w ten sposób uniknęłyśmy kolejny raz marznięcia w tych mroźnych zimowych dniach. Kolega leci to Turcji, dwóch pozostałych też, a kolejnych dwóch pozostałych do Grecji. Niby super, ale oni jadą przez Rumunię i Bułgarię a to będzie dłuuugo. Ale że wiemy że Nasta może być nie w Grecji a w Bułgarii to decydujemy sie spalić niespodzianke i dowiedziec sie gdzie jest. Bułgaria. I w dodatku na koncu Bułgarii - w Varnie. Ok - jedziemy z chlopakami. Na noc dojezdzamy do Żelaznej Bramy i śpimy dokładnie przy moście gdzie jest tabliczka "Łuk Karpat 2500km do Bratysławy). Wieczorem siedzimy z kierowcami w wyjątkowo "klimatycznym" rumuńskim barze. Każda dostaje swoje wyrko w innej ciężarówce i na szczęście nie dane nam było zmarznąć tej nocy :)

2009-01-10T10:38:00.000-08:00

21.12.2008
Po wyspaniu sie jedziemy jeszcze raz w Beskid Makowski i po wielu staraniach trafiamy w kocu na Wieciórke i ku zaskoczeniu Ani która wlasnie spoznila sie na ostatni autobus mowimy ze mamy dla niej miejsce w samochodzie do Krakowa :) Miejsce jest bajeczne i warto byo przyjechac. Wieczorkiem wracamy w koncu do Krk odpoczywaj po hiszpanskiej wloczedze :)

2009-01-10T10:31:00.000-08:00

20.12.2008
Rano myslimy gdzie jechac - w gre wchodza pizza we Wloszech, zwiedzanie Slovenii, jechanie dookola do Grecji. Wygrywa jedyna opcja ktora jest wspolna - Beskid Makowski (Wieciorka, wizyta u naszej kolezanki Ani) :)
Tak wiec jedzeimy do Skocjanskich Jam (popularna jaskinia na Slovenii gdzie ja bylam w lecie) ale sa juz dzis zamkniete, zwiedzamy Ljubljane (z falaflem oczywiscie), jedziemy nad Bled i... śmigamy w Beskid Makowski :) Jestesmy tam po 4tej w nocy i z powodu braku zasiegu nie mozemy znalezc miejsca wiec docelowo nad ranem dojezdzamy do Krakowa.

2009-01-10T10:28:00.000-08:00

19.12.2008
Wstajemy rano i zmykamy na wylotowke. Szybki stop na parking z tirami i juz szukamy wlasciwego - jest! Polak! Jedziemy z nim do Slovenii. I tak nam mija popoludnie - na rozmowach, staniu w korkach pod Wenecja i w koncu poznow nocy jestesmy na slynnym parkingu na obwodnicy Ljubljany. Tam przyjezdza po nas Piotrek i zawozi nas do siebie do domku - swietne spotkanie, siedzimy, gadamy. No i wkrotce przyjezdza Magda, Bartek i Marcin - z przygodami, z opowiesciami, ale... bez jednego paszpaotu (plan byl aby przez Balkany razem jechac do Grecji). Siedzimy sobie z Piotrkiem, gramy na gitarkach i pozno w nocy idziemy spac :)

2009-01-10T09:33:00.000-08:00

18.12.2008
Rano kawa, herbatka i ruszamy dalej. Wysiadamy na parkingu na obwodnicy Bolonii i łapiemy kolejnego stopa do centrum. Jest śmiesznie jako że naszym pierwszym pytaniem nie jest czy gość mówi po angielsku ale czy mówi po... hiszpańsku! :)
W mieście spotykamy się z Manuelem który nas tu bedzie goscil. Gotuje dla nas pyszny obiadek i potem oprowadza nas po miescie. A wieczorkiem ogladamy jego zdjecia z Lofotow jako ze spedzil tam cale lato a robi bardzo fajne fotki.

2009-01-10T09:31:00.001-08:00

17.12.2008
Wstajemy rano i nasi kierowcy zapraszaja nas na kawe. A potem w droge. Trasa jest sliczna - ciagle nad morzem. Jak przejezdzamy przez Kann jest tak piekne niego i slonce i kolory i 2 tecze ze nie potrafie wyjsc z zachwytu. A potem wjezdzamy do Wloch i zaczyna padac. Jak dobrze ze mamy stopa docelowego :) Tego dnia zatrzymujemy sie na noc 250 km od Bolonii. Nasi kierowcy zapaszaja nas na obiad i ogolnie jest super.

2009-01-10T09:23:00.000-08:00

16.12.2008
Wstajemy raniutko i jedziemy najpierw autobusem, potem jednym pociagiem, potem drugim pociagiem i tak wyjezdzamy na wylotowke Madrytu. Od razu zabiera nas pierwszy stop 20km. I tam lipa. Centra handlowe, dzielnice przemyslowe, autostrady - wiekszosc ludzi jedzie miejscowo. Tak z 5km idziemy od zjazdu do zjazdu probujac ( w miedzyczasie super zakupy w miejscowym supermarkecie - wg zasady 'skoro juz sie napatoczyl'). Gosia znajduje dobra nieuzywana hiszpanska karte sim na poboczu autostrady. Ogólnie znajdujemy rozne cudenka - najlepsze sa ciekawe czesci od samochodu. No i w koncu w najmniej oczekiwanym miejscu zabiera nas czlowiek 30km dalej na stacje. I tam juz idzie prosciutko. Jeden stop do Zaragozzy i przecudny czlowiek wywozi nas za miasto na ogromny parking ciezarowek. Tam po chwili mamy juz ciezarowke na La Jonguere czyli granice z Francja. Na granicy jestesmy o polnocy. Wszedzie pelno ciezarowek choc wiekszosc spi. Ale 6 ciezarowek tankuje. Nasz cel to Włochy-Bolonia. Chcemy tam odwiedzic jednego czlowieka ktorego profil na cs kiedys znalazlam, a potem jedziemy do Slovenii. No i pytamy sie w 3ciej ciezarowce - jedziesz moze do Wloch? Jade. Alez super - wezmiesz nas? No jedziemy z kolega to kazda wskakuje do jednej ciezarowki i jedziemy. A dokad we Wloszech jedziecie? A do Bolonii...
Nasze szczescie chyba nigdy nie spi (nawet o polnocy :D)
Jedziemy dzis troszke ponad godzine i we Francji idzemy spac. Kazda ma swoje lozko w swojej ciezarowc a kierowcy sa super - rozmawiamy z nimi po hiszpansku i calkiem jestesmy zadowolone z tego czego nauczylysmy sie przez ostatnie 3 tygodnie :)

2009-01-10T09:16:00.000-08:00

13,14,15.12.2008
Wstaję rano z poważnym kaszlem i gorączką - a za oknem pada, wieje i jest przerazliwie zimno. No dobra - Toledo bedzie na kiedy indziej. Teraz trzeba sie doprowadzic do stanu podrozowalnosci :) 3 kolejne dni siedzimy u Piotraka i Marlenki - bawimy sie z Wiktorem i Oskarem (ich dziecmi), odpoczywamy, a ja probuje stanac na nogi. Trzeciego dnia wieczorkim ubieram sie we wszystkie ciuchy jakie mam i jedziemy do mojej Cioci która mieszka niedaleko. Tam wskakuje od razu w spiwor (akcja wygrzewanie jest caly czas w puchowym spiworze) i rozmawiamy caly wieczor z Ciocia i moim drugim bratem ciotecznym Pawłem.

2009-01-10T09:05:00.000-08:00

12.12.2008
Rano wstajemy i zmykamy na wylotowkę. Jest rondo i dwa wyjazdy na Orenze - i znow ten sam trudny wybór: Autovia czy Autopista? Plączemy sie pomiędzy drogami ale w końcu udaje nam sie dostać nawet za Orenze :) I dowiadujemy sie ze w okolicy sa gorace zrodla :) Bedzie na nastepny raz :) I coraz bliżej do Madrytu :) I tak 250km od Madrytu jest 20ta, a my na jakims bocznym ciemnym parkingu przy autostradzie. Zimno i w zasadzie lipa - juz prawie odlozylysmy Madryt na nastepny dzien... tylko przez mysl przemknelo "Szybka osobowka na poludnie Madrytu" to ostatnia szansa. I nagle podjezdza vanik - super gosc, super muzyka i... jedzie tuz obok jednej ze stacji metra poludniowego. O rety - szczęście to moje drugie imię :) A właściwie to chyba pierwsze tylko w paszporcie się pomylili :) Dojezdzamy do metra, jedziemy kilka stacji. Potem poszukujemy fontanny ktorej nie udaje sie nam znalezc i w koncu Piotrek (moj brat cioteczny ktory mieszka w Madrycie) po nas wychodzi. Ciepli ludzie, ciepla herbatka, cieplo w pokoju - pierwsze ogrzewanie w domku od czasu Barcelony - nic nam wiecej nie potzreba do szczescia :)

2008-12-11T09:53:00.000-08:00

11.12.2008
Wstajemy o 11tej (no aby nie bylo to jest to 10ta czasu portugalskiego :D). Za oknem pada - jest tak ogromna wilgotnosc tu w powietrzu ze mimo ze temperatura jest wysoka to chlodek czuc w kosciach. Jemy sniadanko i w koncu wychodzimy z domku po 14tej :) Idziemy na spacerek po starowce - jest mokro, zimno ale sympatycznie. Dookola kilkoro pielgrzymow z plecakami konczacych tu szlak camino de Santiago. Atmosferka jest niesamowita - co zaczyna padac deszcz to wchodzimy do jakiejsc klimatycznej knajpki na herbatke lub goraca czekolade. W pewnym momencie zauwazamy ciekawego pielgrzyma i pod byle pretekstem zagadujemy do niego :) Okazuje sie ze po ponad 3 miesiacach doszedl do santiago i w ten sposob reszte popoludnia spedzamy razem :) Rozmawiamy, spacerujemy, idziemy do kawiarni i biblioteki (cieplo i darmowy internet). Przesympatyczny czlowiek :) Potem idziemy razem do naszego hosta i mamy całą ekipką wyjść gdzieś do knajpki. Pierwsze pytanie naszego hosta do Francuza to czy ma gdzie spac i jak sie dowiaduje ze 4 km stad to nasz Francuz juz jest zakwaterowany z nami - dostaje nawet oddzielny pokój :) Wieczorek spedzamy rozmawiajac sobie :)

2008-12-11T09:49:00.000-08:00

10.12.2008
Wstajemy i juz czeka na nas pyszne sniadanko przygotowane przez Daniego :) Cieple buleczki z maselkiem :) A potem dostajemy od Daniego duuuzo super muzyki :) I ruszamy - kierunek Hiszpania :) Idzie nam wolno ale jest piekne popoludniowe sloneczko i wcale nam sie nie spieszy. Cofamy zegarki o godzinke i juz jedziemy przez Hiszpanska Galicje. I idziemy na peichotke do centrum. Tam czeka na nas Andrea - nasz Host w Santiago de Compostella. jest tu kilkanascioro studentow z Erazmusa i wlasnie dzis jest pozegnalny wieczor dwojki Polakow ktorzy przeprowadzaja sie w inna czesc miasta. Dostajemy na start pyszna zapiekanke i potem super deser :) Odpoczywamy, rozmawiamy - jest tu czworka Polakow - kazdy z nich z dusza podroznika, a i inni ludzie maja podobne zamilowania :)

2008-12-09T12:11:00.000-08:00

9.12.2008
Wstajemy rano i ruszmy w droge. Kierunek Porto - na dwa stopy dojezdzamy. Chodzimy sobie po miescie. Jest super - taka atmosferka :) Czerwone dachy, blekitna woda... i slonce nad nami :) Siadamy nad brzegiem rzeki w centrum i wygrzewamy sie w sloneczku. Jemy co nam zostalo z jedzonka, jedza z znami tez golebie i mewy. Konczy sie na tym ze mam na nogach i rekach golebie wydziubujace okruszki ciasteczek :) No i ruszamy dalej - do Bragi - jedziemy pociagiem bo jest taniutki a dookola jest tu siec autostrad. No i jestesmy w Bradze - przechodzimy przez sliczna starowke pelna swiatecznych swiatelek. I spotykamy sie z danim - naszym hostem - i idzmey z nim do Danilandu czyli jego domku. alez ogromne mieszkanko - z dwoma gigantycznymi tarasami. I kolejny domek gdzie dostajemy swoj pokoik :) A Dani gotuje dla nas pyszna zupe :) I wieczor to muzyczna uczta - Dani puszcza nam mnostwo cudownej muzyki - i zasypiamy przy niej w spiworkach na kanapie :)

2008-12-09T12:05:00.000-08:00

8.12.2008
Wyjezdzamy rano razem z Rui i jego dziewczyna na polnoc. Najpierw zatrzymujemy sie w miasteczku Obidos - jest sliczne i jest tam festyn swiateczny - bawimy sie jak dzieci z przebranymi za stworki ludzmi :) A potem jedziemy dalej. Do Fatimy. Miejsce jest niesamowite - wielu pielgrzymow rowniez o tej porze roku - ilus ludzi chodzi dookola na kolanach. A miejsca modlitewne kojarza sie nam wszystkim z wielkim centrum handlowym lub aulami na uniwersytecie. Tak czy inaczej jest to miejsce z klimatem. Na wieczor jedziemy do Leirii gdzie zegnamy sie z Ruim i spotykamy sie z Ana ktora nas tu gosci. Jedziemy z Ana do jej domku - mieszka sama i ma ogromniasta halupke - z wielgasnym tarasem i kominkiem. Wieczor spedzamy przy kominku rozmawiajac, jedzac pizze i pijac winko z Porto :)

2008-12-07T16:33:00.000-08:00

7.12.2008
Wstajemy rano i w droge :)
Rui odwozi nas do portu i ruszamy do Lisbony. Stamtad biezemy pociag do Sintry. Myslalam ze tam jest tylko jakis fajny palac a miejsce mnie zaskakuje w pelni. Okazuje sie ze jest to ogromniasty teren zielonych, przepalnionych zielenia lasow (jak dzungla) wsrod ktorych sa porozmieszczane palace z bajecznymi ogrodami. I wszystko to na gorskim terenie. Kolejne marzenie - jako ze wstepy do tych palacow sa drogie to oby respektowali euro26... albo niech w kasie siedzi sympatyczny pan ktory powie ze jestesmy wyjatkowe i nie musimy placic... dobrze jest sobie pomarzyc :) Sintra to mala miejscowosc pelna przeklimatycznych willi, palacykow i palacow polozonych na stokach gor. Idziemy do pierwszego palacu. Kasa biletowa - dwa bilety poprosimy. Pani usmiecha sie do nas: dzis sa gratis :) O kurcze... Ale fajnie :) Zwiedzamy palac - taki calkiem ladny, a szczegolnie dwie sale robia super wrazenie. Potem idziemy na piechotke 2km do kolejnego - chyba najbardziej znanego - Palaco da Pena. Droga jest fantastyczna - tak zielona i pelna obluszczowanych zdjec. Jako ze rano padalo to wszystko jest w mistycznej mgle i atmosfera jest niesamowita. Dochodzimy do palacu. Jest jak z bajki - jak jeden z tych Disneyowych cudeniek. W srodku tez fajnie - tyle ze jest tak duuuuzo ludziskow :) A potem kawka i herbatka i idziemy zwiedzac park. I tu utknelysmy - park jest najcudowniejszy na swiecie. Sa i gorskie sciezki gdzie czujemy sie jak w Karkonoszach i zielone, przezielone lasy gdzie naturalne ksztalty i odcienie zieleni tworz najwspanialszy swiat. Czuje sie jak w domku. No i w rezultacie wychodzimy stamtad prawie o zmroku. Kolejne palace odpadaja ale chcemy jeszcze koniecznie pojechac na Cabo da Roca. A mamy jeszcze 2km na piechote do centrum Sintry. Ale nic - wystawiamy kciuka i... pierwsze autko jedzie... na Cabo da Roca! :) I jestesmy tam wlasnie o zmroku. Alez tu pieknie! Niedosc ze to najdalej na zachod wysuniete miejsce w Europie to jeszcze sa tu tak cudowne klify ze nie moge sie napatrzec. Myslimy glosno o kupieniu kasztanow (jadalnych) i w tej chwili podchodzi czlowiek i po polsku oferuje nam... kasztany ktore wlasnie kupil :) I podwozke do Lisbony :) Obok spotykamy tez Polke i jej portugalskiego kolege. Okazuje sie ze sa znajomymi Tiaga ktory nas do Lisbony przywiozl 2 dni temu! :) Jedziemy do Lisbony z naszym dopieroco poznanym Polakiem i dwojka Rosjan z ktorymi pracuje. Mamy zaproszenie na wino z Porto ale rezygnujemy jako ze obiecalysmy dzis pierogi Ruiemu :) Jestemy 19:55 na dworcu. Myslimy glosno - oby byl szybko prom. Moze o 20tej? To chyba za szybko. Ale...jest rzeczywiscie o 20tej i wbiegamy w ostatniej chwili na poklad :) Po drugiej stronie odbiera nas Rui. Jedziemy na zakupy i... robimy pierogi :)

2008-12-07T16:21:00.000-08:00

6.12.2008
Wysypiamy sie! :)
I ruszamy na podboj Lisbony! :) Rui odwozi nas do portu (mieszkamy po poludniowej stronie i od starowki dzieli nas wielka woda :D) i promem ruszamy do centrum. Pogoda jest w miare desczowa - dokladnie to jest mzawka ale szybko sie konczy :) Idac do centrum znajdujemy na plazy wypukla karte bankowa z UK - dobry znak :) A potem ruszamy uliczkami starego miasta, wchodzimy na wzgorze zamkowe, a po poludniu jedziemy pociagiem do Belem. W Belem zwiedzamy slynna wieze, ogladamy pomnik odkrywcow i wielki monastyr. A potem wracamy do Lisbony i siedzimy sobie przy sokach i przypalonym (serio) ciastku :) Czy sok wyciskany z pomaranczy moze byc kwasniejszy niz lemoniada? Moze :D Spotykamy sie z Tiagiem ktory nas poprzedniego dnia przywiozl do Lisbony. Czekajac na dworcu Gosia proponuje aby sie przejsc dookola zartujac ze moze znajdziemy znow jakies karty kredytowe lub pieniadze. Po chwili lezymy ze smiechu bo obok na chodniku lezy... 5 euro :) I wieczorkiem Rui przyjezdza po nas i zabiera nas do domku. Gra nam na gitarce swoje piosenki (a sam napisal okolo 200 :) ). I kolejne spelnione marzenie - od ponad tygodnia marzyl nam sie torcik (bardziej tak w formie zachcianki ale czemu nie) i w pewnym momencie Rui siega do lodowki i mowi - chcecie moze torcik czekoladowy? Dostalem od kolezanki a ja takiego nie lubie...
O rety...

2008-12-05T14:57:00.000-08:00

5.12.2008
Wstajemy 6:30 i czekamy az sie zrobi jasno. A jasni robi sie dopiero o 8mej. Ruszamy na skale Gibraltaru. Jako ze wstep na gore jest od 9tej to wchodzimy o tej porze za darmo (unikajac placenia 8 Funtow od lebka). Jaskinia jest jeszcze zamknieta ale mamy to co najfaniejsze - widok na zatoke, na Maroko i spotykamy mnostwo malp ktore biegaja tam dookola. A potem szybciutko w dol. Pozegnanie z Danielem i w droge. Przechodzimy granice i o 12tej lapiemy juz stopa po drugiej stronie. Idzie dzis wyjatkowo cudownie. Ta sama droga ktorej nie moglysmy przebyc jadac pierwszy raz do Sevilli teraz mnkniemy tylko zmieniajac autka. I zatrzymuje sie dla nas swietny czlowiek ktory jedzie przez Seville do Madrytu ale stwierdzil ze nas odwiezie do Portugalii i zrobil dla nas dodatkowe 200km w jedna strone! a w miedzyczasie zaprosil nas na obiad na ktory wydal jakies 250zl! :) Czlowiek niesamowity - zastanowialysmy sie jak sie przebic przez Seville i nagle taki aniol pojawil nam sie na drodze. Niesamowicie szczesliwe zatrzymalysmy po 2 minutkach autko - Tiago jedzie prosto do Lisbony. Swietny czlowiek, rozmawia nam sie super. I w tempie ekspresowym jestesmy 20km od centrum. Tu mieszka nasz host Rui. Pracuje w Urzedzie Miejskim w wydziale kultury i gra w zespole rockowym. I jest super przyjacielski. A dla zainteresowanych wygladem - jest ciemnoskory :) Przygotowuje dla nas jedzonko i... chyba zostaniemy tu dzien dluzej niz planowalysmy :)

2008-12-04T14:20:00.000-08:00

4.12.2008
Wstajemy... w poludnie :) Sniadanko, pakowanko i w droge. droga na wylotowke Sevilli jest dluga wiec haslem stalo sie: "po co tam isc jak mozna dojechac" i po chwili juz jedziemy w kierunku Algaciras. Idzie nam szybciutko i wkrotce jestesmy w algaciras zaproszone na kawe przez naszych kierowcow :) I ruszamy dalej. Karteczka "Tarifa" i dwoch chlopakow zawozi nas na miejsce p drodze zatrzymujac sie na rozne panoramki widokowe. Jak sie potem okazalo przyjechali do tarify tylko po to aby nas tu zawiezc. I jestesmy najdalej jak mozna na poludniu Europy (prawie, bo na samym cypelku jest latarnia morska i strefa militarna). waziutki przesmyk, po jednej stronie tabliczka "Morze Srodziemne", po drugiej "Ocean Atlantycki". I obok piekna plaza. Maroko jak na dloni - tak jakby po drugiej stronie malej zatoki. Wlasnie wyplywa prom - 35 minut i jego pasazerowie sa w Afryce :) A my wracamy z kolegami do Algaciras. Tam stajemy z karteczka "Gibraltar" - zatrzymuje sie po chwili starszy pan. Dokad chcecie jechac? Gibraltar? Nie ma problemu :) Pan jest z Francji i jest tu sluzbowo na kilka dni - i tak po prostu chcial nas zawiezc te 20km :) Docieramy tam juz po zmroku - przed nami oswietlona ogromna skala. Kontrola graniczna - nic nie trzeba pokazywac - wszyscy sobie przechodza. Witamy w wilkiej Brytanii :) Tuz za linia graniczna czerwona budka telefoniczna - identyczna jak w Londynie. A dalej pietrowy czerwony autobus :) Jedynie bylam zdziwiona ze ruch jest prawostronny. Idizemy sobie do centrum. I gdzy przechodzimy przez centrum zaczepia nas sympatyczny chlopak - chwila rozmowy i zaprasza nas na noc do siebie do domu :) A potem jedziemy jego autkiem na przejazdzke po calym Gibraltarze - dojezdzamy na koncowy punkt - swiatelka Maroka sa tuz tuz :) Latarnia morska a obok znany meczet. I jezdzimy tu swietnymi tunelami w skale. nasz kolega pracuje dla rzadu i opowiada nam duzo o Gibraltarze, jego historii, sytuacji obecnej. Potem jedziemy do supermarketu - o rety - wszystko w funtach i takie towary inne niz w Hiszpanii :) I kupujemy Gibraltarska gazete - ukazuje sie od 1801 - ponoc druga pod wzgledem dlugosci ukazywania sie na swiecie :) Gibraltar ma 30 000 ludzi z czego 1 000 prawnikow - alez mi sie to spodobalo :) I ponoc nigdzie lotnisko nie jest tak blisko centrum miasta. Lotnisko wogole aby zrobic to musieli pol pasa startowego wyciagnac w wode - i 4 lub 5 razy w ciagu dnia gdy samolot startuje lub laduje zamykana jest glowna droga wjazdowa na Gibraltar bo idzie ona normalnie wlasnie przez srodek lotniska :) Dowiadujemy sie tylu fajnych ciekawostek :) Wracamy do domku. Dostajemy kilka Gibraltarskich monet (takich specjalnych funtow). Robimy kolacje, internecik i jutro w planie Gibraltar cz2 :) A na razie gitarkowe granie na dobranoc :)

2008-12-03T16:42:00.000-08:00

3.12.2008
Wstajemy rano i idziemy na wylotowke. Plan na dzis: Sevilla-Cordoba-Sevilla :)
Na kilka stopow dojezdzamy do Cordoby. Tam zwiedzamy meczet - katedre. Sliczne miejsce - wewnatrz mnostwo kolumn, zapach kadzidla i niesamowita atmosfera. Potem spacerek po starym miescie i wracamy spowrotem. W Sevilli idziemy na pokaz flamenco - tym razem taki specjalny przygotowany dla turystow - zupelnie co innego niz w Granadzie. Jako ze jest tu male csowe grono to poznajemy przy okazji kilka osob. Jak wracamy jestsesmy niesamowicie zmeczone i na jutro jest plan sie wyspac :)

2008-12-03T16:37:00.000-08:00

2.12.2008
Rano wstajemy i idziemy na zwiedzanie Sevilli. Jest piekny sloneczny dzien. Ogladamy sliczna katedre i idziemy do Alcazar - to przesliczny palac z ogrodami z mnostwem arabskich wzorkow ktore ja poprostu uwielbiam. A potem spacerek po waskich uliczkach starego miasta i na konice Plaza de Espania - sliczne miejsce - jest cieplutko - wygrzewamy sie prawie godzinke w popoludniowym sloncu. Potem wracamy i wieczorem robimy u Carlosa ¨pierogi party¨ - gotujemy niesamowita ilosc pierogow z warzywami :) Poznajemy kilkoro nowych sympatycznych ludzi. I tak sobie rozmawiamy do pozna :)

2008-12-02T01:23:00.001-08:00

1.12.2008
Rano ruszamy z Granady - pozegnanie z Paulem, nasza jaskinia, gorami w sniegu... z karteczka Costa Tropical ruszamy spowrotem na wybrzeze. Droga jest przepiekna a gory dookola wprost cudowne. I potem docieramy do Malagi - i tu zaczyna sie przygoda stopowa dnia dzisiejszego. W planie mamy Gibraltar i Tarife ale jak sie okazuje nie dane nam bylo nic wiecej poza zobaczeniem z daleka slicznej skaly Gibraltaru. Od Malagi razy stoimy w roznych miejscach po godzinie i nasze stopy sa miejscowe, jezdzace bocznymi drogami, na zlosc zapraszajace nas na kawe lub chcace pokazywac nam miasta po drodze. O zmroku ruszamy z okolic Gibraltaru do Sevilli gdzie czeka na nas Carlos. I okazuje sie ze mozna jechac a80km autostrada przez 6 godzin i nie dojechac. Gdy w koncu przed polnoca ladujemy 25km od Sevilli w jakiejs strefie przemyslowej Carlos wyjezdza po nas i przywozi nas do domu. I jak tu wytlumaczyc ze my mamy szczescie do stopa? :P
A tego dnia mialysmy juz tak szalone karteczki stopowe jak: Przynosimy szczescie, kochamy Hiszpanie, Tokio... W domku Carlosa jemy pyszny przygotowany przez nich obiadek, rozmawiamy do 3ciej i lecimy spac :)

Choc nie kazdemu (mi bynajmniej nie - Malenstwo z tej strony) bylo dane zasnac predko i spokojnie.. bo...

..do dnia tego niewatpliwie nalezy dodac jeszcze jeden z cudow jaki mial miejsce okoloporankowa pora (hmm.. moze blizej okolopoludniowa :D), a sprawca ktorego byla wlasnie Gosia z Lublina :) Bo oto teraz, za sprawa jej gestu szerokiego, niczym szerokokatny aparat :), cala te nasza hiszpanska podroz dane mi zapamietywac we wzmozonej sile - tak, tak, cyfrowe szalenstwo ogladania przestrzeni.. :) Wiec zapisuje, nie tylko w duszy te wszystkie sloneczne przestrzenie, by ani chwila nie umknela, ani jednen widok.. :) Dziekuje :)!!!

.. i pedze do najblizszej apteki po waleriane.. w kontaktach z Gosia czlowiek jest pozytywnie narazony na czeste palpitacje serca z radosci :D kazdemu tego zycze :)

2008-11-30T09:14:00.000-08:00

30.11.2008
Budzi nas budzik o 10:30 ale nie jest w stanie nas obudzic i dopiero jak Paul do nas przychodzi po 11tej to stajemy. Prysznic, sniadanko (pycha tosty) i idizemy na spacer po okolicy. Jest tu tyle klimatycznych jaskin. Szukamy mieszkajacych tu Polakow. Czeszka wskazuje nam jaskinie gdzie mieszka Polka. Zagladamy. Iwonka ktora tu mieszka zaprasza nas na chwile do siebie. Roznawiamy o tym jak tu sie zyje. Ale to niesamowite tak mieszkac w takiej jaskini! :) Potem idziemy jeszcze na gorke gdzie jest przecudowny widok na okolice (Alhambre, Granade i osniezona Sierra Nevade :) wiem ze to jest miejsce do ktorego wroce. Potem po powrocie ciepla woda z miodkiem i odwiedziny Polek spotkanych w nocy w knajpce. I schodzimy na dol na kolejnego falafla i internet :) Wlocymy sie jeszcze chwilke po miescie i wracamy do jaskini...lepic pierogi - to chyba bedzie przeboj tego wyjazdu. Pyszne 2 michy pierogow (pierog dzdzownica rzadzi :P) i mily wieczorek przegadany z Paulem. A na dobranoc kilka jego piosenek, ogladamy jego plyte i kilka utworkow dostaje w mp :)

2008-11-29T04:36:00.000-08:00

29.11.2008
Budzimy sie rano - wow ale sliczna dzielnica :) Sniadanko - Andaluzyjczyk ma bulke, my mamy gotowane jajka i ogorka (jeszcze z polski :P), Niemiec ma ser i mamy super sniadanko :) I idzemy na spacer - mnostwo arabskich sklepikow z kolorowymi ubraniami - dokladnie takimi jak i ja i Gosia uwielbiamy. No i sa pierwsze zakupy :) A potem idziemy kupic bilety do Alhambry - najblizsze wejscie o 14tej - nie ma problemu idziemy czuc atmosfere miasta i znalezc kafejke internetowa. Alez tu jest magicznie :) To jak na razie moje ulubione miejsce w Hiszpanii - czuje sie po prostu jak w domu :) Na 14ta idziemy zwiedzac Alhambre - bardzo mi sie podoba - a mozaiki w stylu arabskim to cos co po prostu uwielbiam :) Co prawda nie udaje nam sie wejsc do jednego palacu ale za to szybciej konczymy i spotykamy sie z Alastairem z couchsurfingu. Swietny czlowiek - wiele wedrowal po Syberii. Zabiera nas do bardzo klimatycznej herbaciarni. Mowimy mu ze mamy w planie dzis wybrac sie do jaskin. On nam odpowieda ze ma kolege z couchsurfingu ktory mieszka w jaskini, po czym dzwoni do niego. Kolega o imieniu Paul przychodzi po 15 minutach do nas do herbaciarni. Chwila serdecznej rozmowy i zaprasza nas do swojej jaskini :) Alastair ma dzis samolot do Anglii wiec zegnamy sie i z naszym nowym przewodnikiem idziemy zostawic nasze plecaczki. Kolejne spelnione marzenie (dzis marzylam o jednej z dwoch rzeczy - albo spanie w klimatycznej jaskini i gra na gitarach i bebnach, albo prysznic i podladowanie telefonu. No i flamenco. Mowia ze nie mozna miec wszystkiego... - czuzby? :D Okazuje sie ze jaskinia paula jest jedna z nielicznych cywilizowanych jaskin. Z pradem i kamiennym prysznicem z ciepla woda! :) Alez jest super! Ma 3 duze komnaty i wszystko jest w takich kolorach - pelne kolorowych poduszek, zolto-pomaranczowych placht, cieplych klimatycznych lampek. Jestem zachwycona :) Pierwszy raz widze co mozna zrobic z jaskini. Te na Teneryfie byly tak inne! :) Paul pisal prace magisterska na temat jaskin zamieszkalych przez ludzi - przegladam i... prosze wersje elektroniczna na pendriva :) Jako ze na Alhambrze popsul mi sie aparat to idziemy teraz kupic nowy - udaje sie - taki zwykly ale calkiem fajny za 79 euro. I pomagamy Paulowi rozdac kilka ulotek w centrum (daje lekcje angielskiego i yogi). A potem zakupki i idziemy do jaskini. Benedykt (nasz niemiecki przyjaciel) robi z nasza pomoca pyszny obiad i zjadamy go z jednej michy :) a potem zaczyna sie spiewanko i granko - gitara, jambe i jupppi :) Potem zaczynamy jeszcze bawic sie woda... rety - jest taka swietna zabawa! :) Po polnocy idziemy do miasta (rety - ale z jaskini jest swietny widok na oswietlona Alhambre, cale miasto w dole i gorki dookola :) ). No i flamenco :) Idziemy do takich nieklimatycznych knajpek gdzie bawia sie miejscowi cyganie. Alez super - pierwsze miejsce to piwnica - nie do opisania - atmosfera super - i spotykamy Polki ktore sa tu na erazmusie. A potem przenosimy sie do innego miejsca w dzielnicy Sacramonte (tam gdzie my mieszkamy) i tam jest jeszcze klimatyczniej - cyganski bar w jaskini. Specjalne drewniane malowane stolki z otworami na piwo i wino, czuc zapach Marichuany i klimatyczni ludzie graja flamenco i tancza - o rety - jest super. Impreza konczy sie o 4tej gdy miejscowi przenosza sie do innego miejsca. A my wracamy do naszej jaskini gdzie Paul gra nam swoje piosenki na dobranoc :)

2008-11-29T04:17:00.000-08:00

28.11.2008
Alez dzien :) Od samego poczatku jest niesamowicie :) Spelniona marzenia zaczynaja sie juz przy sniadaniu. My przygotowujemy sniadanie a Lorenzo dla nas wyciskany sok z pomaranczy! (a od Barcelony o tym marzylysmy :) ) A potem jak znajdujemy wylotowke to Lorenzo proponuje ze nas tam zawiezie...motorem! :) Nigdy dotad nie jezdzilysmy motorem wiec frajda jest nie z tej ziemi! A od kilku miesiecy marzylam aby zlapac motor na stopa! :) No wiec zasuwamy 90tka przez ulice i uliczki Valancji :) Ludzie przygladaja sie widzac osobe z duzym plecakiem na motorze :) Caly swiat jest taki kolorowy, wiatr rozwiewa wlosy a usmiech nie znika z twarzy :) Lorenzo jest cudowny! :) W koncu z karteczka ¨Murcia/Granada¨ stoimy na wylotowce. Na dwa szybkie stopy jestesmy w Murcji - po drodze jeden z kierowcow zaprasza nas do siebie ale my chcemy jechac dalej. Wymachujemy w rytm hiszpanskiej muzyki nasza karteczka Granada i w pewnym momencie widzimy innego placakowca idacego po drugiej stronie drogi - machamy do niego. Okazuje sie ze jest z Niemiec i tez jedzie na poludnie - super, jedziemy razem :) Mowimy mu ze czekamy na ¨stopa z obiadem¨ na co on proponuje ze on nam ugotuje obiad! :) Ale odkladamy to na pozniej a na razie zatrzymuje sie nam super rozklekotany vanik. Jedzie nim bardzo fajny Marokanczyk. Nie jedzie do Granady ale bedzie jechal droga poludniowa ktora jest juz tylko 70km od Granady - super :) Gosia jedzie na przodzie i lamana hiszpanszczyzna rozmawia z kierowca a my lezymy na plecakach i innych gratach z tylu - jest tak klimatycznie :) Za oknem piekne gory, w autku muzyka i slonce :) ¨Dobre dni przynosi dobry los¨ :) Jest tak po prostu dobrze :) Jedziemy z nim jakies 6 godzin a ja moglabym tak jechac i jechac bez konca :) Wysiadamy juz po ciemku - skrzyzowanie jest ciemne jak noc (bo jest noc). Ale dzielnie stajemy z karteczka Granada - ja trzymam karteczke, niemiecki kolega macha kciukiem, a Gosia swieci na nas dwoma latarkami. W koncu zatrzymuje sie policja i mowia abysmy przeniesli sie na zjazd bo tam jest bezpieczniej. Tak tez robimy i juz za chwile jedziemy do Granady z dwojka przesympatycznych ludziskow :) Wysiadamy na dworcu autobusowym a tam... pada deszcz - nasz pierwszy deszcz w Hiszpanii :) Ale tak tylko kropi wiec idziemy sobie spacerkiem do centrum szukajac miejsca do spania. Miasto jest super klimatyczne - ludzie sa ¨z innej bajki¨ niz normalnie - wielu tak bardziej z naszej :) W Falaflu mowili nam cos o bezplatnym hostelu gdzie plecakowcy z zagranicy moga sie zatrzymac na max 2 noce ale jedyne co znajdujemy w okolicy to przytulek dla bezdomnych :P Idziemy dalej, widzimy Alhambre - taki wielki palac arabski - pieknie wyglada nad miastem. Idziemy dalej - w dole plynie rzeka gdzie sa super miejsca pod namiot ale trzeba by tam zejsc a ni ma jak. Idziemy wzdluz rzeki (dalej srodek miasta) i nagle widzimy jak pod czyms w rodzaju muzeum pod daszkiem szykuje sie do snu para klimatycznych ludzikow - alez swietnie - zapraszaja nas pod daszek - chlopak z Andaluzji a dziewczyna z Francji. Mowia nam gdzie sa kartony (bo oni spia w kartonach) ale my mamy karimatki :) Tuz pod sama Alhambra!No i nasz kolega gotuje nam wymarzony obiad - jest przepyszny! :) I usypiamy z widokiem na Alhambre i okoliczne gorki :)

2008-11-27T09:56:00.000-08:00

27.11.2008
Wstajemy prawie w poludnie, na sniadanko owsianka z rodzynkami i miodem i ruszamy do miasta :) Spacerek do centrum jest 8km starorzeczem gdzie obecnie jest waski i dlugi park miejski. Potem chodzimy sobie po starowce i wielkiej hali targowej. I na koniec ogladamy najnowsze osiagniecia architektury nowoczesnej - takich kilka dziwnych duuuzych budynkow ktore wygladaja jak opera w Sydney :) A potem spacerkiem wracamy do domku :) Robimy male zakupy i wieczorkiem lepimy pierogi - mamy z tym kupe zabawy a na koniec razem z Lorenzem robimy pierogi-glizdy, dzdzownice i weze :) I do tego wino i wloski ser (bo Lorenzo jest Wlochem). Na deser lody i holenderskie ciasteczka (jako ze Zuzana jest z Holandii). I po jedzonku Lorenzo daje nam maly koncert na pianinie (bo jest artysta muzykiem i uczy ludzi spiewu i gra na koncertach). Alez super wieczorek :)

2008-11-27T09:46:00.000-08:00

26.11.2008
Wstajemy, jemy sniadanko i w droge :)
Jordi odwozi nas na stacje benzynowa. I pierwszy stop do Taragony. Tam ogladamy rozne romanskie zabytki i jedziemy na polnoc - cel to miejscowosc Montblanc - jedziemy tam wlasciwie dla hecy - tak aby zrobic sobie zdjatka pod tablica z nazwa miejscowosci :) A karteczke stopowa tez mamy odpowiednio smieszna - z duzym rysunkiem gor. No i dojezdzamy - pamiatkowe fotki i spowrotem :) mamy kupe zabawy przy wjezdzie na autostrade gdyz bedac 300m od bramek mala rzeczka krzyzuje nam plany. Jednak po 1,5 godzinie trudnych przepraw dostajemy sie na bramki i od razu mamy stopa do Valencji. Duza ciezarowka, swietny kierowca i ¨przestrzenna¨ muzyka - czegoz mozna chciec wiecej? :) No tego aby dowiozl nas na odpowiednia dzielnice :D No i tak tez sie dzieje. A potem przesympatyczni staruszkowie prowadza nas na nasza ulice. I jestesmy. Drzwi otwiera nam nasz host Lorenzo. Mamy przesympatyczny wieczor z nim i jego kolezanka (lub dziewczyna, trudno wyczuc). Lorenzo przygotowuje przepyszny obiad, z winem i deserem. Jest muzykiem, uczy ludzi spiewu, w jego mieszkani stoi pianino i caly czas leci swietny jazz. My dostajemy poddasze - klimatyczne i przestrzenne i tam sobie dzis spimy :)

2008-11-25T11:47:00.001-08:00

25.11.2008
Dzis nie musimy lapac stopa - stop po nas jedzie :) Wstaje rano i jest tak cieplutko. Wychodze przed wille i wygrzewam sie w porannym sloneczku. Obok mnie przesympatyczny piesek Paula rowniez ucial sobie poranna drzemke. Potem sniadanko - owsianka z rodzynkami i cynamonem. Pozegnanie z Paulem i ekipka i ruszamy w droge. Idziemy na stacje w Montmelo i tam przyjezdza po nas Jordi. Jordi byl u nas w Krakowie jakis tydzien temu i wlasnie wrocil do domku. Mieszka jakies 20km od Montmelo w miescie Sabadell. Najpierw jedziemy jednak zobaczyc jego rodzinne miateczko. W srodku miasta jest gorace zrodlo. Tak wiec mamy goraca fontanne i to co najbardziej nas urzeka - dawna pralnia miejska. Jordi opowiada ze jeszcze jak byl maly to ludzie prali tam rzeczy - jest to duzy kamienny brodzik z wciaz goraca woda.
Potem jedziemy do Sabadell - na zakupy i szybki obiadek na trawie w parku. A potem Jordi zabiera nas w gory. Jedziemy do Montsierrat - nie majac jeszcze pojecia jak cudowne jest to miejsce. Jest to ogromny grzebien skalny na ktorym sa monastyry. Skaly sa podobne do greckiej Meteory choc monastyry i ogolne wrazenie zupelnie inne. Dojezdzamy wysoko autkiem - widok dookola jest niesamowity - i widac tak daleko :) A Pireneje w sniegu wygladaja cudownie :) Jestesmy tam o zachodzie slonca. Wszystko jest w takim cieplym, pogodnym kolorze. Zwiedzamy najwiekszy z monastyrow. A potem juz po ciemku wracamy do Sabadell. Idziemy na darmowa porcje internetu do biblioteki a potem robimy zakupy i gotujemy pyszna kolacyjke. Kolacja przy swieczkach, muzyce i kadzidelkach i tak sobie rozmawiamy do nocy :)

2008-11-24T09:29:00.000-08:00

24.11.2008
Wstajemy po 10tej. Rano sniadanko, rozmawiamy sobie z Paulem i ruszmay na stopa. Zatrzymuje sie 3 szalonych gosci i zabieraja nas do barcelony. Spacerujemy do centrum po drodze zachodzac do kilku swietnych sklepow. Chodzimy sobie dzis troszke po starowce i po przyleglym parku. Potem wracamy (jak sie okazuje da sie wrocic w niecala godzine a nie w 3 i pol :) ). Wieczorkiem troszke rozmawiamy z ludziskami a potem przechodzimy do tworzenia szalonych pomyslow na dalsza czesc podrozy :)

2008-11-23T10:08:00.000-08:00

23.11.2008
Budze sie w nocy - ciemno, a mi sie juz nie chce spac. Dziwne - poszlam spac przed druga. Ide do lazienki a tam jakos jasniej - patrze na zegarek: o rany! po 9tej! Jak sie okazalo w nocy dziewczyny zaslonily okno tak ze teraz jest absolutna ciemnosc :) Schodze na dol a tam Paul juz zaczal szykowac nalesniki. Nalesniki i szampan - co tydzien w niedziele rano Paul przyrzadza takie smakolyki dla gosci (a nalesnikow robi wtedy kolo 100). Jemy sniadanko i ruszamy do Barcelony. Zaklad - kto bedzie pierwszy - ekipka pociagiem (45minut) czy my stopem. Wygrywamy. Stop zlapany 200m od domu dowoz nas pod sama bazylike Sagrada Famila. Alez to jest cudenko! :) Chodzimy, ogladamy od kazdej strony. No i na koniec decydujemy sie na wejscie do srodka po 8 euro. Jak sie okazuje w srodku nie ma nic poza sprzetem do remontu i nie ma po co wchodzic (a - sa przeciez automaty do coli i kawy :P). Potem idziemy ogladac wielki kolorowy budynek w ksztalcie jaka wielkanocnego ktory swieci w nocy. Dookola zielono a na swiezo zaoranym trawniku ziarna wydziubuja golebie i papugi. A potem idziemy zobaczyc domy ktore laczy jedna zmyslna osobka czyli Gaudi - alez ten gosc to jest gosc - sa super :) A potem idziemy deptakowa ulica La Rambla gdzie roi sie od mimow, grajkow, malarzy i straganow - alez atmosferka - sciagamy kilka pomyslow do wykorzystania w Krakowie :) A dalej idziemy na wybrzeze i znajdujemy targ staroci - wow :) I potem juz po ciemku wedrujemy uliczkami straego miasta. Jest przecudownie - uliczki waskie, wysokie domy, stare latarnie. Na co drugiej uliczce ktos gra. A muzyka niesie sie pomiedzy balkonami, ponad dachami, pomiedzy zamyslonymi zasluchanymi ludzmi. Siadamy na schodach jakiegos zabytkowego kosciola i sluchamy czlowieka ktory gra na malutkim placu na pianinie. A potem idziemy dalej i idac tak wsrod kolorowych wystaw sklepowych i swiatelek ulic dochodzimy do bazyliki. Wchodzimy do srodka. Jest przepieknie - kolory, rzezby, sklepienia. I muzyka ktora sprawia ze to miejsce ma tyle magii. A potem wychodzimy na cos co wyglada jak dziedziniec - na srodku sa palmy i sadzawki z kolorowymi rybkami i gesmi. Dookola droga pod pieknymi sklepieniami w swietle kolorowych zniczy. A zamiast scian kolejne kaplice i kolejni modlacy sie ludzie. Atmosfera jest przecudowna. Wychodzimy na plac przed bazylika a tam wlasnie rozpoczal sie pokaz ludzi tanczacych na rekach. Tu radosc, szybka, skoczna muzyka a tak blisko ludzie pograzeni w zadumie w bazylice - taki kontrascik :) Idziemy sobie dalej i tak po 7mej zaczynamy wracac. Najpierw szukamy dworca, potem idziemy nie na ten peron, potem pociag ktory przyjezdza sie zepsul, potem zmiana peronu, potem dojezdzamy do Montmelo i idziemy z kompasem i radami miejscowych do Montornes (przez dzielnice przemyslowa - czy to najkrotsza droga? :P) i w koncu jeszcze placzemy sie na kilku ukicach i jestesmy u celu. Powrotna droga to 3,5 godziny (w tamta strone 20 minut) - ale heca :) Za to jaki fajny mamy przez to humor :) Jemy kolacyjke i idziemy spac :)

2008-11-23T09:47:00.000-08:00

22.11.2008
Otwieram oczy a nade mna niebieskie niebo i delikatne obloczki w rozowo-pomaranczowych kolorach. Ozwracam glowe a nad morzem bajkowo kolorowo. Jakies 5 minut pozniej pierwszy cieply zloty promyk i z wody wznosi sie w gore jasna pomaranczowa kula. Fale i piasek mienia sie w zlocie. Alez uczta dla oczu :) Pakujemy sie i w droge :) Dowiadujemy sie gdzie wczoraj przywiozl nas nasz kierowca i krotedy na Barcelone. Wyciagamy kciuka, 3 minutki i... jedziemy 5 km plus zwiedzanie okolicy gratis - alez tu jest piekne wybrzeze :) Potem kolejne 2 minutki i jedziemy kolejne 20km - nie zdazam z robieniem karteczek bo zanim cos napisze to juz mamy autko. Cwiczymy nasz Hiszpanski i idzie nam calkiem, calkiem :) Lapanie na drodze ekspresowej? - nie ma problemu - zwlaszcza ze ta sama droga jezdza rowerzysci :) Kolejne 2 stopy. Potem jeszcze nie wyciagnelysmy kciuka a juz stoi autko - dokad? Montornes del Valles. Dziewczyna z synem jedzie tylko do polowy drogi ale stwierdza ze odwiezie nas na miejsce. No i jestesmy :) Szukamy ulicy wskazanej przez Paula - ktory ma nas tu goscic. Pytamy sie chyba z 10 osob ale nikt nie zna wskazanej ulicy (misteczko 7tys ludzi). Dwie soby nawet dzwonia po znajomych aby nam pomoc. W koncu radza abysmy poszli na policje i sie spytali bo tam znaja wszystkie ulice. Policjant stwierdza ze takiej ulicy nie ma w Montornes. Zrezygnowane dzwonimy do Paula ktory przyjezdza po nas. I okazuje sie ze ta ulica jest na normalnym planie miasta :) Paul razem z 3ma kolegami (ekipa ¨No worries¨) maja tu duuuuza wille (z basenem i kortem tenisowym) i w lecie robia 3 dniowe turnusy (po 185euro) z zakwaterowaniem, wyzywieniem, 1 dzien zwiedzanie Barcelony i dwa okolic (Pireneje, morze). A jak nie ma gosci to gosci couchsurferow (jak sie okazalo srednio po 10 kazdej nocy :) ). I dla kazdego ma lozko :) Spimy w 6osobowym pokoju z lazienka. A lazienka jest na miare hotelu 5gwiazdkowego :) Idizemy sobie na popoludniowy spacer, bo zaraz za domem Paula jest park narodowy - wchodzimy w 20 minut na gore z ktorej sa ruiny zamku i jest przecudowny widok daleko, daleko. ¨W dole maly caly swiat jest malo wart¨ a my chloniemy spokoj, cieplo popoludniowego slonka i cisze. Schodzimy w promyczkach zachodzacego slonca. Po drodze znajdujemy drzewo ze smiesznymi owocami ktore zostaly przez nas nazwane dzikimi poziomkami (ale rosna na drzewach). Schodzimy na dol i chcemy sie dowiedziec co to jest i czy jest jadalne (juz po fakcie zjedzenia ich =P). Do dzis nie wiemy czy sa jadalne ale humor mialysmy wysmienity tego wieczora wiec jedyne dzialanie jakie moga miec to przyosic ludziom radosc :) Wieczorkiem jemy wszyscy pyszne jedzonko przygotowane przez ekipke willowa. Jest super klimacik - swieczuchy, winko i slol pelen usmiechnietych ludzi :) Paul gra na gitarze (swietnie spiewa!) i na zmiane sluchamy i rozmawiamy. Takie ¨party¨ to mi sie podoba :)

2008-11-21T09:15:00.000-08:00

21.11.2008
¨To bedzie dobry dzien...¨ - to poranna piosenka z mojej komorki o 3:30. I znow ¨moja ciezarowka jest najlepsza na siwecie¨ i w droge! :) Na zmiane spimy jeszcze w autku kazda po okolo godzince. Budze sie na autostradzie majac jeszcze jakies 150km do granicy z Hiszpania. Wszystko przede mna w cieplych kolorach porannego slonca. O rety - alez super! Misja ¨w poszukiwaniu slonca¨ zakonczona powodzeniem! Jaki mily poranek :) Potem snadanko na parkingu. Poludiowe drzewa, cieple slonce i pomidorki rosnace dziko na parkingu :) I chwile pozniej granica z Hiszpania :? Viva España! Zatrzymujemy sie na zakupy na Jonquerze - jaki fajowy market! I kupujemy sobie 2 litry wina z beczki! :) A potem bieg z baniaczkami do autka przez ruchliwa droga popularnie zwana ¨autostrada¨ (nasz kierowa kupil 5 baniakow 5 litrowych). Na dworze jest tak goraco ze chodzimy w podkoszulkach i dalej jest goraco. To jest kraina slonca - jeszcze wczoraj szukalam slonca a dzis szukalam cienia :). Jedziemy do zjazdu nr 6. Szybki wyskok z ciezarowki i juz idziemy po zielonej trawce wsrod kwiatow i kolorowych drzew na bramki wyjazdowe. Ale by bylo fajnie jakby zabral nas ktos niedosc ze do Girony to jeszcze po paru godzinkach nad morze. Brzmi to nierealnie ale pomarzyc zawsze mozna. czwarte autko ktore sie zatrzymalo jedzie do Girony. To profesor z miejscowego uniwersytetu - zabiera nas do samego centrum, a poza tym zabiera autkiem nasze plecaki i wieczorkiem obiecuje nas zawiezc nad morze - o rety - tylko patrzec jak spelniaja sie marzenia :)
Idziemy na spacer po Gironie. Jest cieplutko i wszystko jest oswietlone pieknym sloneczkiem :) Chodzimy po starowce, zachwycamy sie katedra i cudowna panorama na miasto i gory z murow miejskich. I na koniec splnienie marzen z dziecinstwa - muzem-miasto domkow dla lalek :)
Spotykamy sie z profesorem, ale okazuje sie ze cos mu wypadlo i ma czas aby wywiezc nas tylko na wylotowke - super :) A tam robimy karteczke ¨morze¨ i po chwili zabiera nas czlowiek do polowy drogi. Rozmawiamy z nim lamanym wloskim i hiszpanskim. Alez jest zabawnie :) Nasz kierowca decyduje sie dowiezc nas nad samo morze. Playa d´Aro na Costa Brava - swiat hoteli na plazy - ale jest plaza :) Zdejmujemy buty i idziemy po piasku w kierunku gdzie nie ma swiatel. Zabawnie obchodzimy kanal ktory jak sie okazuje nie potrzebuje obchodzenia ale w ciemnosci tego nie widac wiec przynajmniej nikt nie bedzie sie krecil :) Rozbijamy namiot na ciemnej plazy pod gwiazdami i na zewnatrz rozkladamy karimatki, zapalamy swieczuche i kolacyjka :) A do jedzonka: suszone owoce i pomidorki, beczkowe wino z Jonquery i pol kilo pysznej chalwy - a tuz obok szum morza i wiatru - i klimatyczne lagodne utworki z komorki :) Nic wiecej do szczescia nie trzeba :) Rozmawiamy sobie patrzac w niebo pelne gwiazd (400m dalej, za kanalem pierwszy z hoteli tylko 3-5gwiazdkowych pod nazwa Beach Palace :P). Nawet nie zauwazamy kiedy zasypiamy ze wszystkimi gratami porozrzucanymi wokol nas i wokol namiotu.

2008-11-21T09:08:00.000-08:00

20.11.2008
No i ta pobudka o 4:30... Pakujemy sie spowrotem do naszej ciezarowki nucac ¨moja ciezarowka jest najlepsza na swiecie...¨ i w droge! :) No i Michal lapie nam na radyjku kolejna ciezarowke ktora jedzie do Marsylii a dalej do... Tunezji! :) Chwila zastanowienia (fantazja?) ale jako ze pewnie prom by sporawo kosztowal a na nas czekaja juz ludzie w Hiszpanii to ruszamy jednak z innym kierowca do granicy francuskiej. Tak wysiadamy i juz po chwili jedziemy w glab Francji. A na radyjku zgadujemy sie z kolejnym kierowca ktory zabierze nas juz docelowo na Jonquere (zwana w naszym jezyku Dziamdziura :P) I jedziemy z nim tego dnia w okolice Lyonu. Droga nr 5 a potem droga nr 6 czyli droga na piatke a potem droga na 6tke :) Od rana myslalam o ladowarce do telefonu - mowilam: albo jest ona w tym autku albo to oznacza ze jeszcze raz sie dzisiaj przesiadziemy. Masz moze ladowarke do Nokii z malym wtykiem? - pytam kierowcy. Mam, mozesz sobie spokojnie podladowac :) O rety - wiedzialam :) Nasz kierowca Wojtek dzis konczy prace w okolicy Lyonu i parkuje tak ze tuz obok jedzie ciezarowki mamy duze zielone miejsce na namiocik :) Wieczorkiem kolacja i piwo Karmi, kibelki z radiem i znow calkiem ciepla nocka (oprocz zmarznietej prawej stopki :) ).

2008-11-21T09:00:00.001-08:00

19.11.2008
Wstajemy rano, sniadanko i ruszamy w droge :) Kochany Chicku odwozi nas pod centrum handlowe Korona skad lapiemy stopa... na same Bielany czyli oznacza to przejazd przez cale miasto. Pochmurno i pada deszcz. A my jedziemy na poludnie w pszukiwaniu cieplego slonka! :) Kierowca jest przesympatyczny - na Bielanach na radyjku poprosil kierowce ciezarowki aby nas zabral dalej i jechal kilka kilometrow dalej specjalnie aby nas do niego zawiezc. Przesiadamy sie do ciezarowki - nasz przejazd przez Czechy i wiekszosc Niemiec :) Kierowca Michal to przesympatyczny czlowiek i slucha muzyki z lat 80tych (a akurat wieczorem Gosia powiedziala ze super bedzie jak zatrzyma nam sie autko z fajna muzyka) - tak wiec raj dla uszu :) Wieczorkiem na kolacje zrobil nam jajecznice (kolejne spelnione zyczenie) a jak potem wyjal winko i spytal sie ktorego chcemy sie z nim napic to juz nie wiedzialysmy co powiedziec (jak w piosence... ¨spelnione marzenia licze¨... te male tez :) . Jedziemy przez osniezone przjscie w Kudowie, przeciskamy sie przez korki w Pradze i juz jestesmy w Niemczech. Dojezdzamy wieczorkiem pod Norymberge. Rozmawia nam sie super wiec decydujemy sie tu przespac i rano ruszyc dalej z Michalem. Po super kolacji, obejrzeniu jego kolekcji monet i malych wymianach rozbijamy namiocik (tu jest juz cieplej tak z 7 stopni w nocy) i idziemy spac. Z wyspaniem sie ciezko bo gadamy sobie pol nocy :)

2008-11-21T08:54:00.000-08:00

18.11.2008
No wiec wychodzimy na wyloytowke - jest juz ciemno. Stajemy w zatoczce przystankowej. Przydalby sie stop prosto do Wroclawia... No... I najlepiej na polnoc aby sie przebic przez miasto - tak sobie rozmawiamy stojac z karteczka ´Katowice´. Po jakichs 10 minutach przy wyjatkowych gestach radosci polaczonych z wymachiwaniem karteczka nad glowa z drugiego pasa zajezdza ciezarowka - dokad jedzie? Leszno - czyli Wroclaw i na polnoc Wroclawia droga nr 5 :) Fantastycznie. Po kilku godzinkach dojezdzamy do Wroclawia gdzie przy drodze nr 5 czeka na nas Chicku i zawozi nas do Domaszczyna. A tam czeka jeszcze Asia oraz Wojtek z przepyszna pizza wlasnej roboty :) Po godzince przyjezdza do nas Kasia ktora bardzo sie chciala z nami zobaczyc :) Siedzimy przy pizzy i winku a na noc dostajemy u Wojtka pokoik dla nas trzech :)

2008-11-18T02:36:00.000-08:00

HISZPANIA & PORTUGALIA

18.11.2008
Wyruszamy! :)
Skład Gosia&Gosia czyli ja i Maleństwo.
Kilka dni zapewne zajmnie nam podróż na zachód do przepięknej południowej krainy pełnej promyczków słońca :)
Jak dojedziemy i znajdziemy internet to znajdzie sie tu kilka sympatycznych linijek relacji :)

2008-10-06T05:18:00.000-07:00

2,3,4.10.2008
Jeszcze ciemno a my juz z karteczka Dania czekamy przed bramkami na prom (wszedzie tu placi sie za auto plu 5 osob wiec aby nie placic jedziemy stopem). Po chwili z sympatycznym Dunczykiem wjezdzamy na prom. Kilka godzinek i ponownie jestem w Danii :) Terje dla ktorego malowalysmy w Norwegii ma w Danii drugi dom i nas do siebie zaprosil. Teraz wyjechal po nas do portu i po drodze pokazuje nam sliczne nadmorskie miasteczko Saby. A potem jedziemy do niego do domku i idziemy na spacerek po okolicy - bardzo podobne tereny do naszego wybrzeza Baltyku. Wieczorkiem Terje odwozi nas na nocny prom do portu i lapiemy stopa do Szwecji - problem polega na tym ze na caly prm w przeciagu godziny wjezda tylko z 5 osobowek i to pelnych... tak wic tuz przed odplynieciem promu biegniemy na pieszy terminal i w ostatniej minucie (bocznym wejsciem bo glowne juz zaryglowali) dostajemy sie na prom za 100zl od lebka - eh, no ale w sumie nam sie spieszy... na promie cala zaloga probuje nas przekonac ze jechanie stopem po nocy jest niebezpieczne i ze powinnysmy zostac w Goteborgu do rana - my oczywiscie co by nie przedluzac kladziemy sie spac, obok na stoliku zostawiajac duuuza kartke: "kierowco, jesli jedziesz do drogi E6 to zabierz nas ze soba". Doplywamy, wychodzimy z promy i w planach mamy nocny spacerek w kierunku drogi E6. Ale czlowiek ktory wychodzi kolo nas mowi ze mieszka na poludniu Goteborga i moze nas zawiezdz za Goteborg na duza otwarta stacje benzynowa. Okazuje sie ze super bo po drodze byl 2km tunel pod miastem gdzie nie mozna chodzic. Na stacje co chwile zajezdzaja Polacy i z 3cimi sie zabieramy. Jada jakies 20km przed Treleborgiem ale kurcze tam gdzie nas wysadzaja jest jeszcze autostrada. Stoimy, lapiemy stopa - miejsce kiepskie. I w koncu podjezdza policja na kogutach - widac ze sa mozno wkurzeni - ale my stosujac stara zasade: "policjant Twoj przyjaciel" patrzymy na nich jak na zbawcow: prosimy, zabierzcie nas stad, tu jest tak zimno, a jakis kierowca wysadzil nas tu i nie wiemy co zrobic. Po chwili jest juz mniej groznie a bardzioej zabawnie choc policjanci probuja byc ciagle jeszcze powazni. W koncu pada stwierdzenie: Ale wiecie ze policja to nie taksowka? My na to: Wiemy... Oni: No to wsiadajcie. I specjalnie dla nas pojechali do Trelleborgu i wysadzili nas w porcie. Zatrzymuja sie a policjant do nas: Treleborg, przystanek koncowy :P
Niestety widzimy tylko wysiadajac wyplywajacy o 8mej prom. No coz czekmy na nastepny o 12:45. W miedzyczasie poznajemy fajnych Polakow ze Starogardu Szczecinskiego i bedziemy jechac z nimi. Na promie chwilke spimy i po 21szej jestesmy w Starogardzie. Pada caly czas, decydujemy sie na pociag (2 ostatnie noce byly niewyspane). Idziemy na gigant pizze i potem wladowujemy sie w pociag do Wawki. Zajmujemy przedzial, wyciagamy spiworki i spimy do 6tej :) W Wawce przesiadka i po 9tej jestesmy w Lublinie co by troszke odpoczac przed kolejna podroza :)

2008-10-06T05:10:00.000-07:00

1.10.2008
Wstajemy gdy tylko robi sie jasno i ruszamy na półke Preikestolenu. I witamy tam wschodzace słoneczko. Jest przeslicznie. Połka skalna a 600m pionowo pod nia fjord. Jestem oczarowana tym miejscem. Wracamy szybkim krokiem jako ze spieszymy sie na prom. Dochodzimy na doł, marny ruch wiec dopiero po 2 km zatrzymuje sie dla nas przesympoatyczna dwojka ludzi - okazuje sie ze dzieczyna jest z Syberii i tez jest na couchsurfingu :) A potem zaczynaja sie trudnosci w szybkich dalekobieznym stopowaniu - nie przewidzielismy ze Norwedzy nie jezdza dlugodystansowo - oni lataja samolotami... No ale po kawaleczku jedziemy. Niestety do larviku na prom nie mamy szans zdazyc, a prom ktory mial byc z Kristiansand o 20tej nie plynie a nastepny o 8mej rano. Na szczescie jest cieply dworzec kolejowy :) Wyjmujemy spiwory i idzemy spac - widzac to inni ludzie tez czuja sie swobodniej i rozkladaja sie na nocke na lawkach. O 3ciej w nocy przychodzi obsluga stacji i pyta wszystkich gdzie jada - mysle - ups, moze byc lipa jak sie dowiedza ze my nie czekamy na pociag. No ale odpowiadam szczerze - nie czekamy na pociag tylko na prom. Odpowiedz jest zaskakujaco przemila - a to przepraszam ze budze, spijcie dobrze :) Okazuje sie ze budza wszystkich aby poinformowac ze pociag do Oslo jest opozniony i jesli ktos sie spieszy na samolot to zalatwiaja dojazd samochodem. Za jakas godzine przychodza tez z ciepla kawa i herbata i rozdaja wszystkim na dworcu -hej, tu mi sie podoba :)

2008-10-06T05:04:00.000-07:00

30.09.2008
Rano kolejna partia zwiedzania Bergen - wyjezdzamy kolejka na gore i ogladamy miasto i pobliskie fjordy. A potem na wylotowke i w droge - kierunek Stavanger. Zatrzymuje sie dla nas swietny czlowiek i jedziemy z nim cala droge. W miedzyczasie 2 promy ze slicznymi widoczkami. W stavangerze jestesmy juz poznym wieczorkiem i bierzemy prom do miejscowosci Tau skad mamy jakies 25km na Preikestolen. wydaje nam sie juz niemozliwym tam dotrzec tego dnia jako ze sa tam tylko malutmkie drogi gdzie nic nie jezdzi. Na promie slysze polski jezyk i jakos tak rozmowa sie sama nawiazuje - przesympatyczna kobieta z corka wracaja wlasnie z zakupow ze Stavangeru i... stwierdzaja ze nas zawioza na miejsce! :) I w ten sposob przed 21sza jestesmy na poczatku podejscia na Preikestolen. Idziemy po nocy - najpierw przy latarce ale jak padla zarowka to przy swietle z komorki. Niebo jest pelne gwiazd - widoczni niesamowite - gdzies w dali swiattelka Stavangeru. Jakies 15min przez koncem rozbijamy namiocik i idziemy spac.

2008-10-06T04:58:00.000-07:00

29.09.2008
Rano wstajemy i idzemy na zakupy. A potem w stopa i w droge :) Na poludnie zobaczyc znany kosciolek Borgund stavkirke. Jest drewniany i w ciekawym stylu. I stamtad jedziemy juz prosciutko do Bergen - przez najdluzszy tunel: 24,9km dlugosci :) Bergen wita nas deszczem (jest tu ponoc 250 dni deszczowych w roku). Idziemy do naszego hosta - Alexander studiuje tutaj i mieszka z 4ka innych sympatycznych ludzi - najlepiej dogadujemy sie z Rosjanka Sophia :) Wieczorem ogladamy film na dvd i rozmawiamy. Alexander swietnie zagluje wiec pokazuje nam kilka sztuczek. A do snu gra nam kilka slicznych utworkow na skrzypcach i gitarze.

2008-10-06T04:50:00.000-07:00

28.09.2008
Rano wstajemy i lapiemy stopa w gore. Z sympatyczna rodzinka wyjezdzamy na 1800m npm. Bardzo szybko zloty jesienny krajobraz zmienia sie w bajkowa zime. A temperatura z plusa wedruje na minus. Na koncu jest okolo -10 stopni, snieg i bardzo silny wiatr (mamy problem z ustaniem na nogach). Wiekszosc ludzi przyjezdza tu na nartki. My w sumie idziemy w kierunku najwyzdzego szczytu ale po dojsciu na okolo 2000m decydujemy sie zawrocic. Tak wiec najwyzszy szczyt bedzie czekal do nastepnego roku :) Zjezdzamy w dol stopem i dalej przez przepiekne jesienne doliny jedziemy w kierunku fjordow. Przez osniezona przelecz dojezdzamy do Garjanger fjordu. Jest bajkowo - choc niebo jest pelne chmur i kolory sa szarsze niz zwykle to fjord robi na mnie duze wrazenie :) Jedziemy dalej z ludzmi ktorzy zabrali nas na stopa - przez sasiednie fjordy, promami i w koncu po zrobieniu sporej pentelki w miejscowosci Olden zostajemy na noc. Sa tam male domki (chyba dla turystow latem) teraz zamkniete wiec rozkladamy spiworki na werandzie jednego z nich.

2008-10-06T04:42:00.001-07:00

27.09.2008
Rano Camilla zaprasza nas na sniadanie do domu swoich rodzicow ktorzy mieszkaja pareset metrow dalej. Przecudowni ludzie. Mama Nina jest artystka i robi takie obrazy, rzezby, kartki i rozne kolorowe arcydziela ze nie mozemy wyjsc z zachwytu :) Siedzimy z nimi do poludnia i potem nadchodzi czas aby sie zbierac. Camilla odwozi nas do drogi E6 i ruszamy na polnoc. Pod wieczor jestesmy pod gorami Jotunheimen. Rozbijamy namiocik i idzemy spac :)

2008-10-06T04:37:00.000-07:00

26.09.2008
Zostawiamy słuzbowe autko na parkingu, ciuchy do malowania u Terjego i kolo 22giej jedziemy na droge E6 z sympatycznym Afrykanczykiem z Konga :) Jedzie on na poludnie wiec zjezdzamy w okolice Gardermoen aby znalezc jakas stacje benzynowa. Udaje sie choc po drodze jeszcze super skok noca na druga strone E6tki - dookola tiry, nad nami samolot - jest klimacik :)
Stacja pusta - ewentualnie drobny miejscowy ruch. W koncu kolo polnocy podjezdza dziewczyna ktora mieszka tu blisko i pyta sie czy nie chcemy przenocowac u niej w domku i ruszyc rano - czemu nie - super! - dziekujemy! :) Camilla mieszka kilka km od stacji w malym starym domku z cudowna atmosfera. Mieszka z synkiem i chlopakiem ale dzis jest sama w domku. No prawie sama - sa rowniez 2 kotki i 4 1dniowe kociaki, krolik i swinka morska. Jestesmy oczarowane Camilla i jej cieplym domkiem. Rozmawiamy do pozna i idziemy spac nad ranem :)

2008-10-06T04:33:00.000-07:00

18.09-26.09.2008
Malujemy dalej :) W miedzyczasie rowniez dla Terjego (czlowiek ktory w czerwcu zabral nas kabrioletem na stopa). Sprzatamy tez dwa domki ktore wczesniej malowali Magdusia i Bartek.
Ostatniego dnia wstawiamy meble, drobne poprawki i w droge :)

2008-10-06T04:27:00.000-07:00

15-17.09.2008
Spontaniczny wyjazd do Polski - przyjezdza moja przyjaciolka Nasta z Grecji wiec wsiadam w samolot i lece. Po poludniu spotykamy sie w Wawce gdzie czeka ona na mnie z wielka pluszowa maskotka i razem stopem jedziemy do Lublina. Nastepnego dnia wloczymy sie po Lublinie i niestety juz nastepnego rano Nasta rusza stopem do Grecji a ja na Okecie. Zakupy jakie zrobilam w Polsce (wywiozlam 30kg jedzenia) plus cena biletow w obie strony kosztowaly mnie mniej niz te same zakupy zrobione w Norwegii :)

2008-10-06T04:01:00.000-07:00

5.09-15.09.2008
Jedziemy do kolejnego domku do malowania - Stendammen. Mamy malowac caly domek wewnatrz wiec robotki jest sporo. Mieszkamy w miedzyczasie w malym domku na kolkach ktory nazwalysm bakakowozem. Domek jest w srodku lasu nad jeziorkiem i mamy canoe aby po nim plywac :) Dostalysmy sluzbowe autko - stary volksvagen transporter - ale jest genialny - 6 miejsc z przodu i paka z tylu - nasz mobilhouse - raz spalysmy na pace w Elverum :) Czy juz pisalam ze autko ma tylko 4 biegi i predkosciomierz nie dziala? Zatrzymala mnie policja juz pierwszego dnia - za predkosc... zbyt mala... :)

2008-10-06T03:57:00.000-07:00

1.09-4.09.2008
Pracujemy z Magdusia malujac domek w Enberget ktory wczesniej malowala ona z grupka Slowakow. Jest to juz koncowka. W tym czasie mieszkamy w slicznym domku z kominkiem obok i kazdego wieczorka siedzimy sobie przy kominku a Magdusia przygotowuje grzyby do suszenia (rosna wszedzie dookola) :)

2008-10-06T03:18:00.000-07:00

31.08.2008
Rano pobudka, 30 minutowy spacerek i juz stoje z karteczka Helsingor :) Po chwili jestem juz w drodze i na 3 stopy docieram na prom do Szwecji. Zabiera mnie czlowiek wracajacy z Francji ktoremu co 5 minut psuje sie auto - na szczescie za promem jakims magicznym trafem przy odrobinie dobrej wiary przestaje sie psuc (mowil ze jakies dobre duszki razem ze mna wsiadly :) ) i jade z nim prawie pod Goteborg. I stamtad juz z Norwegami do Norwegii i to nawet za Oslo. Potem juz szybciutko na polnoc i ostatni czlowiek zawozi mnie do lasu do domku w ktorym pracuje Magdusia. Mieszka 4 km dalej i jezdzi ze slicznym psem o imieniu Kaila (po eskimosku to krolowa nieb). Zapraszamy go na kolacje, troszke gadamy, pozniej on odjezdza a my chcemy sie nagadac z Magdusia :)

2008-10-06T03:08:00.000-07:00

30.08.2008
Dziś dzień na zwiedzanie Kopanhagi. Pogoda jest przesliczna :) Duzo jest do zobaczenia w tym miescie - klimatem troszke przypomina mi Amsterdam, tyle ze rowery wystepujace tu wszedzie nie sa do niczego poprzypinane tona lancuchow :) Mala syrenka - symbol Kopanhagi jest rzeczywiscie malutka :) Po poludniu zmeczona chodzeniem wracam do domku, po drodze spotykam jednak mojego hosta i jego kolege na rowerach - jada na objazd kilku festynow ktore sa dzis w roznych czesciach miasta. Decyduja sie dla mnie zawrocic i Troels wyciaga dla mnie jeszcze jeden swoj rower i jedziemy razem. Najpierw festym gdzie rozne kraje prezenwtuja swoja kulture, tradycyjne jedzonko, stroje, mapy, zdjecia :) No i poza tym jest darmowy popcorn :P
Potem jedziemy na kolejny festyn gdzie kupujemy Troelsowi hełm vikinga co by mial kolejny kapelusz do swojej kolekcji - i w takim nakryciu gluwy jedziemy pod glowna fabryke Carlsberga gdzie stoja cztery ogromne pomniki sloni :) Potem jedziemy do domu jego znajomego i robimy pyszne lazanie. I wieczorkiem wiekszosc ekipki cs idzie do knajpki a ja zmykam spac jako ze jutro czas na polnoc :)

2008-08-29T11:18:00.000-07:00

29.08.2008
Wstaje rano i jade S-bahnem (takie pociago-metro) kilka stacji, potem przesiadam sie w autobus. Cel: stacja benzynowa przy autostradzie. Niestety kierowca mowi mi abym wysiadla przystanek za wczesnie i w rezultacie mam 5km do stacji i godzine do nastepnego autobusu. Wiec zaczynam stopowac tam gdzie jestem. I w rezultacie... mam po chwili stopa juz na stacje benzynowa za Berlinska obwodnica. Tam jem sniadanie i z zapchana buzka lapie stopa :) Ale wszyscy chca mnie zabierac do hamburga podczas gdy ja mam karteczke Rostock. I w koncu zatrzymuje sie przesympatyczny chlopak ktory zabiera mnie do Rostock i to odwozi do samego portu. Wyciagam kciuka i... jest w koncu! Przez ostatni miesiac marzylam aby przejechac sie mieszkalnym domem! Zatrzymuje sie. W srodku sympatyczny mezczyzna z psem. Kopenhaga? tak! :) No to jedziemy. Super nam sie rozmawia. Na promie moj kierowca zaprasza mnie na dosc drogi obiad ale jaki full wypas! :) Szwecki stol salatkowo-ryzowo-ziemniaczkowo-sosowy i jeszcze inny :) Najadam sie do syta roznymi pysznosciami (byly tez greckie tzazyki). Plyniemy 1:45h i potem jedziemy do Kopenhagi. Dostaje od mojego kierowcy 2 przydatne mapki i cole z lodowki. Ale autko jest full wypas - jest nawet prysznic z ciepla woda! Jako ze moj kierowca jest z Kopanhagi to jeszcze obwozi mnie po miescie i pokazuje interesujace miejsca. I na koniec zawozi dokladnie pod wejscie do domku mojego hosta. No i jestem na miejscu. Moj host to przesympatyczny czlowiek goszczacy wiele osob kazdego dnia. Dzi razem ze mna sa 2 dziewczyny z Amsterdamu i Australijka o chinskiej urodzie ktora wlasnie gotuje nam wegetarianski obiadek jako ze wszystkie jestesmy wegetariankami :)

2008-08-28T09:36:00.000-07:00

SKANDYNAWIA :)

27.08.2008
Ruszam z Lublina z Jordanem (couchsurfer ktory u mnie nocowal, a ktorego pol roku wczesniej spotkalismy z Bartkiem w Grecji) - na dwa stopy docieramy do Lodzi. Spotykamy sie z bartkiem - ogladamy zdjecia i jemy obiadek w knajpce niedaleko autostrady. Potem ja ruszam dalej do Poznania. W Poznaniu pod slynnego juz Lidla przyjezdza po mnie mama Zosi - kolezanki ktora znalazlam na couchsurfingowej grupie w Bukowinskich i tym podobnych klimatach :) Jedziemy do Zosi i razem z Zosia i jej chlopakiem idziemy nad Warte gdzie spotykamy jeszcze dwojke ludzi z gitarkami (tez z cs) i razem spedzamy popoludnie. Troszke gramy, troszke gadamy. A potem idziemy do Zosi. Caly wieczor to spiewanie lub sluchanie ´perelek´ - piosenek dawno zapomnianych :)

28.08.2008
Rano zakupy, pyyyszne sniadanko i ruszam dalej na zachod. Pierwszy stop na Swiecko, drugi do Berlina. Do centrum dojezdzam pociagiem. Ogladam sobie centrum: specyficzny dworzec, piekny budynekReichstagu, Brame Brandenburska i niesamowity pomnik zwiazany z Holokaustem - ogromne kamienne prostopadlosciany na calym placu - chyba najbardziej gigantyczny pomnik jaki widzialam. Potem wsiadam w metro i jade w czesc miasta gdzie mieszka moj host. Historia z nim byla niesamowita gdyz jeszcze wczoraj o 22giej nie mialam gdzie sie zatrzymac w Berlinie. I napisalam do niego bo byl on-line. Po chwili... mam telefon z Berlina! Tak wiec dzis juz na spokojnie moglam przyjezdzac :) Stefan okazuje sie wspanialym czlowiekiem - rozmawiamy caly wieczor. Ma niesamowita zdolnosc do uczenia sie jezykow.

2008-08-18T03:39:00.000-07:00

16.08.2008 i 17.08.2008
Rano pobudka i czas do domu :) Ruszam metrem na wylotówkę. Po chwili łapię stopa - do Salonik. Decyduję się jechać przez Serbię a nie przez Bułgarię jako że mam autostradę pod prawie granice Slowacką. I zamierzam jechac osobowkami aby nie tarcic czasu w ciezarowkach. Z Salonik na 2 stopy docieram do granicy. Z granicy z dwoma Turkami jada na granice Serbska, ale jako ze panowie maja ochote robic sobie ze mna zdjecia i chca moj numer telefonu to sa dosc meczacy i stwierdzilam ze sie przesiade. Ide wzdluz kolejki samochodow i nagle macha do mnie dwojka plecakowcow z jednego auta - okazuje sie ze to dwojka Polakow wracajaca z Iranu. Kierowca zabiera rowniez mnie i w tym ciekawym towarzystwie docieram do Belgradu. Ponad 1000km przejechane, jest po 23ciej a ja juz zasypiam na stojaco po wczorajszej imprezie :P Dalej zabiera mnie przesympatyczny Serb do Novi Sadu. Tam na rozjezdzie decyduje sie troszke przespac - rozkladam karimatke, spiworek i zasypiam pod drzewkiem. Budze sie po godzince bo chadza po mnie mrowki. No dobra - czas wstawać :) Lapie kolejnego stopa. Zabiera mnie Turek mieszkajacy w Niemczech. Dojazdzam z nim do granicy, a tam... kilometrowa kolejka dla osobowek. Wysiadam i ide na piechotke. Przechodze całość w 20 minut. Zatrzymuje się dla mnie Austriak po drugiej stronie przejscia - on stał na przejsciu 6 godzin. Jadę z nim do Budapesztu. Tam mam godzinkę spacerku na wylotówkę. Potem na 3 stopy dojeżdzam do Miskolca. A tam już 60 % autek to polskie. Tak więc na Węgrów już nie macham. Z Polakami zabieram się do granicy, ale że jadą w Polsce na inne przejście to przesiadam się w inne polskie autko jadące do Dukli. I tuż przez granicą polską zajeżdzamy do sklepu przygranicznego na Slowacji i obok podjezdza autko na krasnickich numerach. i w ten sposob zabieram sie do Krasnika. A z Krasnika juz tylko jedno machniecie i jestem w Lublinie. 16:30 czyli 32,5h w drodze - szybciej jak autobus ktory jedzie 2 doby :) Teraz byle odespać :)

2008-08-15T08:56:00.000-07:00

15.08.2008
Rano ruszmy do miasta - w koncu moznaby zobaczyc cos w samych Atenach :)
Tak wiec piekna droga posrod uliczek i klimatycznych knajpek docieramy na Akropol - jest niesamowicie goraco - na termometrze w miescie 44 stopnie. Akropol jest sliczny - a dookola taaaaka panoramka miasta :) Teraz wlasciwie duza czesc jest w rusztowaniach - widac jakies prace konserwatorskie. Miejsce ma niesamowity klimacik. Schodzimy w dol przez Agore i na koniec spacerek ulica gdzie ogladamy i kupujemy pamiatki :) Ja kupuje sobie sliczna biala dluga sukienke :) I pije sok wyciskany z pomaranczy :)
A potem spacerkiem wracamy do domku Sergeia :) Wieczorkiem Tata i Ela jada na lotnisko, a ja spotykam się z Marko z Belgradu) który okazuje się ze jest teraz w Atenach u swojej dziewczyny. Idziemy najpierw na jedzonko, a potem zawoza mnie na wzgórze Likavitos skąd jest cudowna nocna panorama na miasto - na samej gorze jest kosciolek i obok kawiarenki - siedzac na tarasach obserwuje sie ogromna ilość malutkich światelek dookoła. Jest tak cudowna atmosfera :)
Potem jedziemy razem do Sergieja i razem z Finami robimy "Rat party 2" - tym razem szczur (o imieniu Blue) jest na wolności :) Ależ szczury są kochane - i jakie pieszczochy z nich! :)

2008-08-15T08:50:00.001-07:00

14.08.2008
Dzis ruszamy na pobliska wyspe Salamine :)
Jedziemy metrem do Pireusu i dalej statkiem na wyspe.
Na wyspie spotykamy sie ze Stefanosem z couchsurfingu. Stafanos jest z Brazylii i od wielu lat mieszka na Salaminie. Przyjezdza razem z jego gosciem ktory rowniez jest z Brazylii :) Stefanos pokazuje nam wyspe i najpiekniejsze plaze. Kapiemy sie w lazurowej wodzie wsrod krajobrazow jak z bajki. Razmawiamy, jemy obiadek :) Czas tak szybciutko plynie :) Dowiadujemy sie troszke o historii bitwy ktora sie tu rozegrala. I po 6tej wracamy przez Pereme do Aten. Wracajac idziemy przez polsko-rosyjska dzielnice. Chcemy kupic na wieczor greckie piwo ale nigdzie nie ma - w sklepach dookola tylko Tyskie i Zubr :) No wiec wieczorem rozjadamy ptasie mleczka :)
Wieczorem najpierw siadamy przy "Metaxie", a potem jest "Rat party" - siadamy kolo klatki ze szczurkiem ktorego ma Sergei i bawimy sie z nim i rozmawiamy :) I tak do 2giej w nocy :)